Showing posts with label සිරාගේ කෙටිකථා. Show all posts
Showing posts with label සිරාගේ කෙටිකථා. Show all posts

Wednesday, August 17, 2016

47 සාජන් සිල්වා

මොකද අයිසෙ නුපුරුදු මිනිහෙක් වගේ බලාන ඉන්නෙ ඔය පුටුව අරගෙන වාඩිවෙනවා. පොලිස් ස්ථානාධිපති තැන උපැස් යුවලට යටින් තමා දෙස බොහෝ වෙලාවක් බලා ඉන්නට ඇතැයි යන උපකල්පනයෙන් සාජන් සිල්වා අසල පුටුවකට හනි හනික බර වූයේ දෙගිඩියාවෙන් ගැහෙන හදවත වාරුකරගනිමිනි.

තමාට විරුද්ධව තියෙන විනය පරීක්ෂණයෙන් තමා නිවැරදි කරු කියලා ඔප්පු උනොත් ආයෙ රස්සාවට එන්න පුලුවන්. එතකං තාවකාලිකව වැඩ තහනම් කොරන්න කියලයි පොලිස් අධිකාරී තුමා නිර්දේශ කරලා තියෙන්නෙ.

මම මිනිහට පැනලා යන්න උදව් කලේ නෑ සර්...සාජන් සිල්වාගේ දෑස්  දිලිසෙන්නේ අපේක්ෂා භංගත්වයේ ගිණි පුපුරු වල එළිය පතිත වූවාක් මෙනි.

හරි අයිසෙ...මමත් හිතන්නෙ නෑ උදව් කලා කියලා...ඒත් නීතිය කාටත් එකයි. දැන් ඉතින් ගෙදර යනවා. පරීක්ෂණ වල ප්‍ර‍තිඵල අනුව අපි බලමුකො ඉස්සරහට වෙන දේ. මගේ රාජකාරිය මම කරන්නෙ. පොලිස් ස්ථානාධිපති තැන ඔහුගේ මේසය මත තිබූ යතුරුලියනය කරන ලද ලිපියකට තදියමේම අත්සනක් තබා නිල් පැහැති බෝල් පොයින්ට් පෑන මේසයේ කෙලවරට වන්නට විසි කලේය.

පොලිස් ස්ථානයේ කොරිඩෝවට පැමිණි සාජන් සිල්වාට ඔහුගේ දෙනෙත් බොද වී ඇති සෙයක් දැනෙයි. පොලිස් නිළ ඇඳුමෙන් සැරසුන විට වෙනදා දැනෙන අාඩම්බරය වෙනුවට මහත් අපහසුතාවක් සමග ලැජ්ජාවක් ඔහුගේ චිත්ත සන්තානයම පීඩාවට පත් කරයි.

තවත් මොහොතකට පසු නිළ ඇඳුමෙන් මිදී සාජන් සිල්වා පොලිස් ස්ථානයට යාබද කුඩා තේපැන් සල වෙත ඇදුනේ වෙනදා පුරුද්දට මිස තේ පානය කිරීමේ අවශ්‍යතාවයකින් නොවේ. අදින් පසු එළඹෙන හෙට දවස ජීවත් වෙන්නේ කෙසේදැයි ඔහුගේ සිත නොයෙක් වර ඔහුගෙන් විමසයි. වැඩ තහනම් කිරීමෙන් පසු රැකියාවක් නොකරන බිරින්දෑ සමග ගෙවන ජීවිතය දුෂ්කර එකක් වන්නට පුලුවන. සාජන් මහත්තයා යනුවෙන් ගම්මුන්ගේ ගෞරවයට පාත්‍ර වූ දවස් දැන් අතීතයට අයත් වූ එවා පමණකැයි ඔහුගේ සිත දෙස් දෙයි.

තේ පැන් හලේදී  තමා පසුකර යන අය තමා දෙස බලමින් සිනා සෙන අයුරක් ඔහුට දැනෙයි. ඒ අතරතුර අතීතයේ දවස් අතර මතකයෙන් සැරසරමින් හුන් ඔහුගේ දැහැන බිදුනේ මේ ස්ථානයේ වේටරයෙකු වූ බන්දුවා ගේ ආගමනය නිසාවෙනි.

සාජන් මහත්තයා අද වේලාසනම ඩියුටි ඕෆ් ද ? මම මේ හුග කාලෙකින් මේ වෙලාවට සාජන් මහත්තයා ගෙදර යන්න ලෑස්ති වෙලා ඉන්නවා දැක්කෙ. 

එදා මෙදාතුර පොලිසියේ රාජකාරි කල කාලය තුල මේ තේ පැන් සලේ තමාට වඩාත්ම හිතවත් තැනැත්තා බන්දුවා බව සාජන් සිල්වා දනියි. කට නොකැඩුන, තේ මණ්ඩි ඉවත්ව යන ලෙස හොඳින් පිරිසිදු කල කෝප්පයකම සැමදා තේ පිළිගැන්වූ ඒ හිතවත්කම, භය පක්ෂපාතී කම තවත් දින කීපයකින් අවසන් වනු ඇත.

සාජන් මහත්තයා තේකක් බොනවද ?  

අද තේ එපා බන්දුවො..මම වෙනදා පුරුද්දට ගෙදර යන ගමන් කඩේට ගොඩ වැදුනෙ. තව ටිකකින් ගෙදර ගිහින්ම තේ එකක් බොන්න බැරියැ.

නෑ නෑ එහෙම කියන්න එපා...අපේ කඩේ මහත්තයට අඩුවට හොඳ තේ කොළ වගයක් ලැබිලා..අද ගෙනාපු වණ්ඩු ආප්ප වගේකුත් තියෙනවා.

බන්දුවා ආනාරාධිතවම දුම් දමන තේ කෝප්පයක් සමග වණ්ඩු ආප්පයක්ද මේසය මත තබා රෙදි කඩකින් මේසය මනාව පිස දැමුවේය.

තේ කෝප්පය අතට ගෙන තොල ගාන්නට රුචියක් නොවූ සාජන් සිල්වා, තේ කෝප්පය තුලින් පෙනෙන තමාගේ ප්‍ර‍තිභිම්බය දෙස මඳ වේලාවක් බලා උන්නේය. එයින් පසු ගත වූ විනාඩි කීපයකදී තේ කෝප්පය අවසන් කොට වණ්ඩු ආප්පය මේසය මත තනිකොට තේ පැන් සලෙන් පිටතට පැමිණි හෙතෙම නිවස බලා පිටත් වූවේය.

වෙනදා නිවසේ ගේට්ටුව සමීපයට පැමිණෙන විට ඔහුගේ සිතට දැනෙන ප්‍ර‍හර්ශය අද නැත. වරදක් කොට කට්ටි පනිමින් සිටින ඇට්ටර කොල්ලෙකු මෙන් ඔහු හොර ගල් අහුලමින් ගේට්ටුවේ ඉහළින් වූ යකඩ කොක්ක පන්නන හඬට වෙනදා මෙන්ම ඔහුගේ ප්‍රිය බිරිඳ දේවිකා එහි දිව ආවාය.

අද මොකද මේ වේලාසනම ? ඇය මදක් වික්ෂිප්තව ඔහු දෙස බලා සිටියාය.

යමු ඇතුලට...මට ඔයාට කියන්න දෙයක් තියෙනවා. සාජන් සිල්වා වට පිට පරීක්ෂාවෙන් බලා ගේට්ටුව වසා දැමුවේය. මැදි වයස පසු වී විවාහ ජීවිතයට එළඹුන මේ යුවලට තවමත් දරු සම්පතක් ලැබී නැත. විවාහ වී වසර දෙකකට මඳක් වැඩි කාලයක් ගත වී ඇති නිසාම මෑතක සිට ඒ පිළිබඳ තැවෙමින් සිටි සාජන් සිල්වාට රැකියා තහනම අලුත් කම්පනයක් ඇති කොට තිබේ.

රාත්‍රී සේවා මුර අවස්ථාවකදී ඔහුගේ බාරයේ සිටි රිමාන්ඩ් සැකකරුවකු පලා යාමත්, හෙතෙම පොලිසියේ ඇස් වලට වැලි ගසමින් කාලයක් සැගවී සිට අපහසුවෙන් නීතියේ රැහැනට හසුකරගත්, නගරයම මුලා කල දැවැන්ත වංචාවක සැකකරුවකු වීමත් සාජන් සිල්වාට අවාසි සහගත තත්වයක් නිර්මාණය කොට තිබේ.

අද ඉදන් මගෙ වැඩ තහනම් කලා...සාලයේ වූ කුෂන් පුටුවක හිඳගත් වහාම සාජන් සිල්වා දේවිකා දෙස බලා තෙපළුවේය.

මොකක් ? විශ්මයෙන් මුව අයාගත් ඇය එක එල්ලේම ඔහු දෙස බලා සිටියේ මුල් වරට දුටු ආගන්තුක රුවක් දෙස බලා සිටිනා පරිද්දෙනි.

පෙරේදා ෂෙල් එකේ හිටිය හොරෙක් පැනලා ගියා මගෙ ඩියුටි වෙලාවෙ මගේ අතපසු වීමකින්. දැන් ලොක්කො මාව සැක කරනවා උගෙන් සල්ලි අරගෙන මම මිනිහට පැනලා යන්න උදව් කලා කියලා.

හරි වැඩක්නෙ උනේ ? මිනිහව ආයෙ දැක්කොත් ඔයාට අඳුනගන්න පුලුවන්ද ? 

අපොයි ඔව්...මිනිහගෙ ඇස් දෙක මට හොදට මතකයි. පරීක්ෂණ ඉවර වෙලා මම නිවැරදි කාරයා කියලා ඔප්පු උනොත් මට ආයෙමත් රස්සාව ලැබෙයි හිඟ පඩි සල්ලිත් එක්ක. ඒවට ඉතිං ගත වෙන කාලයක් ගැන හරියටම කියන්න බෑ. ඒ අතරතුර කාලෙ අර කාලකන්නියව ආයෙමත් අල්ලගන්න පුලුවන් උනොත් මට කියන්න පුලුවන් කට ඇරලා මම නිවැරදි කාරයා කියලා.

ඊළග මාසෙ ඉඳන් අපි කොහොමද ජීවත් වෙන්නෙ ? අලුතින් ගත්ත ෆ්‍රිජ් එකට තවම වාරික හතරයි ගෙව්වෙ.

ප්‍ර‍ශ්න ප්‍ර‍ශ්න...හැම තැනම ප්‍ර‍ශ්න...ඉහළට ගත් හුස්ම මහත් ආයාසයකින් පහළ දැමූ සාජන් සිල්වා ඇඳුම් උනා දමා නාන කාමරයට වැදුනේය. වතුර මල යටදී ඔහුට වෙනදා දැනෙන සිසිලස අද අහලකවත් නැත.

රාත්‍රී ආහාරයෙන් පසු නිදන ගවුමකින් සැරසුන දේවිකා තම සැමියා අසලින් හිඳගෙන ඔහුගේ උරහිසට වාරු වූවාය.

අපි පුලුවන් විදියකට ජීවතේ ගැටගහ ගමු. ඔයාට බැරි උනොත් මම හරි රස්සාවකට යන්නං. කරදර කාටද නැත්තෙ. මේ අපේ අපල කාලයක් වෙන්න ඇති.

ඇයගේ වදන් සාජන් සිල්වාට තරමක හෝ අස් වැසිල්ලකි. මුඩු වී කතරක්ව ගිය භූමියකට වැටෙන වැහි පොදක් වැන්නේය. ඔහු මහත් වූ ස්නේහයකින් ඇගේ හිස සිප ගත්තේය. මෙවන් බිරිඳක් පමා වී හෝ ජීවිතයට එකතු වීම කෙතරම් වාසනාවක්දැයි ඔහු එකනෙහිම කල්පනා කළේය.

මම අයියට හෙට කථා කරන්නං. එයා වැඩ කරන තොග බඩු බෙදන ඒජන්සියෙ ලොරියක බිල් ලියන වැඩක් හරි ඉල්ලගන්න බැරි වෙන එකක් නෑ. අපි අමාරුවෙන් හරි නැගිටිමු. ඈත පළාතකට යන ලොරියක රස්සාව කලොත් ඔයා දන්න අඳුනන අය මුලිච්චි වෙන්නෙත් නෑනෙ. ඔහුගේ හදවත ගැහෙනා රිද්මය ඇයට වෙනදාට වැඩියෙන් එදා දැනෙන්නට ඇත. බලාපොරාත්තු හීන වී පරාජිත මානසිකත්වයෙන් සිටි ඔහුට දැන් බලාපොරොත්තුවක් තිබේ.

දේවිකාගේ එකම සහෝදරයා ප්‍ර‍සිද්ධ සමාගමක නිෂ්පාදන ප්‍රාදේශීයව බෙදා හරින මධ්‍යස්ථානයක සේවය කල කෙනෙකි. වැඩ තහනමෙන් සති දෙකකට පමණ පසු ඔහුගේ මැදිහත්වීම මත නගරයෙන් එපිට පළාත් වලට භාණ්ඩ බෙදාහරින ලොරි රථයක මුදල් භාරකරුගේ රාජකාරිය ලබා ගන්නට සාජන් සිල්වාට හැකි වූවේය. වෙළඳ සැල් වෙත බිල් පත් නිකුත් කිරීමත්. මුදල් හා ලැබෙන චෙක්පත් සුරැකිව රැගෙන ඒමත් ඔහුගේ වගකීම් වලට අයත් වූවේය.

කාලය වෙනදා මෙන්ම නිසොල්මනේ ගලාන යයි. වැඩ තහනම පිළිබඳ තවමත් හාවක් හූවක් නැත. පොලිසිය හෝ නගරය දෙසට මේ අතර තුර කාලයේ අත්‍යවශ්‍යම දෙයකට මිස නිකරුනේ නොයන්නට පුරුදු වූ සාජන් සිල්වාගේ සැප දුක බලන්නට ඔහුගේ අතිජාත පොලිස් මිත්තරයන් නම් අමතක කළේ නැත. එහෙත් එදිනෙදා වැඩ රාජකාරි අස්සේ කල්යත්ම ඔවුන්ගේ ආගමනයත් මඳින් මඳ හීන වී ගියේය. කලාතුරකින් දවසක මහා මාර්ගයේ සේවයේ නිරත වෙන ට්‍රැෆික් රාළහාමිලා නම් තවමත් පෙර පරිදි අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදෙති.

එක් වෙහෙසකර සති අන්තයක රාජකාරිය අවසන් කොට පැමිණි සාජන් සිල්වා රූපවාහිනිය නරඹමින් විවේකීව උන්නේය. ඔහු අසලින් හිඳගත් දේවිකා ඔහුගේ අතක් සෙමෙන් පිරිමදිමින් සිටියාය. ඇය මෙලෙස හැසිරෙන්නේ ඇයට විශේෂ යමක් කියන්නට ඇති විටෙක බව ඔහු  අත්දැකීමෙන් දනියි.

මොකද දේවිකා හොරගල් අහුලන්නෙ.

ඇය සිනහවකින් ඔහුට සංග්‍ර‍හ කර දීර්ඝ කථාවකට මුල පිරුවාය.

අල්ලපු ගෙදර නැන්දා කිව්වා මහනුවර පැත්තෙ තැනක තියෙන දේවාලෙක දරුවො නැති අයට බාර හාර වෙලා එක එක වත්පිළිවෙත් කරනවලු. එතනට ගිය ගොඩාක් දෙනාට දැන් ප්‍ර‍තිඵල ලැබිලලු. අපි දෙන්නටත් වෙලාවක යන්නලු. ඔයාට නිවාඩු තියෙන වෙලාවක අපිත් යමුද ?

ඔයා ඕවා විශ්වාස කරනවද හැබෑටම ?  දොස්තරලට කරන්න බැරි වැඩ හොර දේවාල කාරයන්ට කරන්න පුලුවන්ද ? සාජන් සිල්වා ඇය දෙස බලා මහ හඬින් සිනහා වූවේය.

ඔයාට ඉතින් හැමදේම සැකයි. පොලිසියේ වැඩ කරපු හින්දද මන්දා. පණ්ඩිතයා නොවී යමුකො අනේ. ගියා කියලා අපිට අවාසියක් වෙන්නෙ නෑනෙ. කවුද දන්නෙ මේ ආරංචිය අපිට ලැබුනෙ අපේ වාසනාවකටද කියලා.

ඇගේ පෙරැත්තය නිසාම ඊළග සති අන්තයේ එහි යන්නට සාජන් සිල්වා තීරණය කළේය. දරුවකු කෙරෙහි දේවිකා දක්වන නොනිත් ආශාවේ තරම ඔහු හොඳින් දනියි. ඒ නිසාම ඇගේ යොජනාව ප්‍ර‍තික්ෂේප කරන්නට තරම් ශක්තියක් ඔහුට නැත.

මහනුවර බලා යන දිනයේ උදෑසනම වෙනදා නැති උද්යෝගයකින් දේවිකා හැඩ වැඩ වෙන අන්දම සාජන් සිල්වා බලා සිටියේය. සුදු පැහැති දිගු සායකින් සහ එයටම ගැලපෙන සුදු පැහැති බ්ලවුසයකින් සැරසී කොණ්ඩය තනි කරලට ගොතන ලද දේවිකා වෙනදාට වඩා සුන්දර යැයි ඔහුට සිතුනි.

මොකද අද අමුතු විදියට බලා ඉන්නෙ. ඇය හුරතල් වෙමින් ඔහුගෙන් විමසුවාය.

අද වෙනදාට වඩා ලස්සනයි....ඒකයි බලාන උන්නෙ.

ආ ඇත්තද...අද ගමන ගිහින් ඇවිත් දරුවෙක් එහෙම ලැබුනම අපේ ගෙදරම ලස්සන වෙයි. ඇයගේ අහිංසක ප්‍රාර්ථනය සාජන් සිල්වාගේ සිත යම් තරමකට සංවේදී කළේය.

මහනුවර දක්වා බස්රථයකින් පැමිණ, එතැන් සිට තුන් රෝද රථයක පිහිටෙන් නගරයෙන් හුදකලාව පිහිටා තිබූ දේවාල භූමියට ඔවුන් පැමිණෙන විට හිරු මුදුන් වී තිබුනි. උදෑසන සිට එහි පැමිණි තරමක ජනතාවක් දේවාල භූමියේ ඔබ මොබ ඇවිදිමින් අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදෙමින් සිටිති.


පේනවනෙ ඉන්න සෙනග. ඔයා මේවා බොරු කියලා ගත්කටටම කිව්වට හැමෝම එහෙම නෑ. මෙතනින් ප්‍රයෝජනයක් නැතිනම් මෙහෙම සෙනග එන්නෙ නෑනෙ. දේවිකා රහසින් මෙන් ඔහුට පැවසුවාය.

දැන් අවුරුද්දකට කිට්ටු ඇති මේ දේවාලෙ පටන් අරගෙන. කපු මහත්තයට මළ ගිය ඥාතියෙකුගෙ දිෂ්ඨියක් ලැබිලලු තෝත්තර කරන්නෙ. සමහර අයට බේත් ජාති ගැනත් කියනවලු. අපේ ගෙවල් ලග ජෝඩුවක් තමයි මටත් කිව්වෙ. ලෙඩ රෝග වලට වගේම දරුවො නැති අයටත් එක වගේම පිහිට වෙනවලු.

තමාගේම වයසේ යැයි කිව හැකි පුරුෂයන් දෙදෙනෙක් තරමක් ඈතින් උස් හඩින් පවසන ඇතැම් දේ සාජන් සිල්වාගේ සවනට වැටෙයි.

පැමිණි පිළිවෙලට හිඳගන්නට දේවාල භූමියේ ඉඳිකොට තිබූ කුඩා ශාලාවක ඉඩ පහසුකම් සලසා තිබුනි. හෝරා කීපයක් ගත වෙද්දී උදෑසනම එහි පැමිණි අයගේ වාරය අවසන් වී දේවිකාගේ අවස්ථාව එළැඹිනි. ඒ අවස්ථාවේ එහි පැමිණි දේවාලයේ අත වැසියෙක් කාරණය විමසා දෙදෙනාටම දේවාලය තුලට පිවිසෙන ලෙස උපදෙස් දුන්නේය.

ඔවුන් එහි පිවිසෙන විට විශාල දේවරූපයක් දෙසට හැරී සිටි දේවාලයේ කපු මහතා මහා හඬින් යාතිකා කරමින් සිටියේය. අනතුරුව ගැත්තන් දෙස නොබලාම හෙතෙම ඔවුනට බිම හිඳගන්නා ලෙස අතින් සංඥා කළේය.

පූජා වට්ටියට පඬුරු තියලා භක්තිමත් හිතෙන් වැඳ ගන්නවා හොඳයි.

උස්හඬින් ගැයුන දේව යාතිකා අතර ගත වූ විනාඩි ගනනාවකට පසු පළමු වතාවට දේවාලයේ ප්‍ර‍ධාන කපු මහතා දරුවන් පතා පැමිණි මේ යුවල දෙසට හැරුනේය. එකනෙහිම භූමිතෙල් වැදුන ගැරඩියෙකු සේ එතනින් පලා යන්නට ඔහු සැරසුනත් ඔහුට වඩා වේගයෙන් සාජන් සිල්වා ක්‍රියාත්මක වූවේය.

තෝව තමා යකෝ මම මෙච්චර කල් හෙව්වෙ....

සිදු වූ කිසිදෙයක් වටහාගත නොහී දේවිකා භයෙන් භීරාන්තව තම සැමියාගේ මුහුණ දෙස බැලුවාය.



මම කාමරේ  අරින සිරා කොලුවා.

Saturday, March 28, 2015

78 ලොකු දුව බඳිනවා

කාර්යබහුල සති අන්තයක නිමාව සටහන් වන විට අවට පරිසරයේ උෂ්ණත්වය තව තවත් පහළ යමින් තිබුනි. ධන ලකුණෙන් සමු අරගෙන සෘණ දෙසට ගමනේ යෙදෙන එය අවට පරිසරයේ සුදෝ සුදු හිම කැටිති මවන අරුමය මා හට තව දුරටත් අරුමයක් නොවේ. කවුළුවට එපිටින් පෙනෙන දේවදාර ගස් මුදුන් වල හිම සිත්තම් දෙස ආශාවෙන් බලා සිටින්නට හැකි තරමේ සෞන්දර්යයක් කැටි වී තිබේ. ඈත සීතල යුරෝපයේ සිට ලංකාවේ අතීතය සිහිපත් කරන හැම විටකම මගේ ගත මෙන්ම සිතද උණුසුම් වන සෙයක් මා හට දැනෙයි. දුම් දමන කෝපි කෝප්පයක් බොන්නට මේ වෙලාව කදිම බව සිහිපත් වෙද්දී මේ සතියේ සඳුදා දින සුජාගේ අත්අකුරින් මා ලද ලිපිය මේසය උඩ තවමත් වැතිරී ඇති අන්දම නෙතට හසුවෙයි.

දයා..ලොකු දුව අගෝස්තුවෙ බඳිනවා. 

සුජාගේ වටකුරු අකුරින් යුතු මේ වචන පේළිය තුල මගේ දෑස් කොපමණ වාර ගනනක් ඒ අතටත් මේ අතටත් ගියේදැයි මට නිනව්වක් නැත. එය කියවූ මුල් අවස්ථාවේ මා ලද ප්‍රහර්ශය තවමත් දැනෙනවාදැයි මම මගේ ඇතුලු හදෙන් ඇසුවෙමි.

ක්‍රීස් යන හඬින් විවර වූ නිවසේ ප්‍රධාන දොර පළුවට මෙපිටින් ගෙහිමි විල්සන්ගේ මහළු රූප කාය මට පෙනෙයි. කැටයම් සහිත කලු පැහැති බස්තම බිම තබමින් හෙමි හෙමින් කොර ගසමින් නිවසේ බරාඳය දෙසට යන ඔහුගේ අතේ දුම් පයිප්පයකි. ආයාසයෙන් හුස්ම ගන්නා මේ මහළු හදවත ගැහෙන රිද්මය නිවසේ නිහඬතාව බිඳ දමයි. වරින් වර රිද්මයකට මෙන් ඉහළට නැගෙන දුම් රොද අතරේ විල්සන් තම තරුණ වියේ නටඹුන් සොයනවාදැයි විටෙක මට සිතෙයි. වසර ගණනාවකට පෙර ඔහුගේ ප්‍රිය බිරිඳ මිය ගියෙන් තනිකම නැමති සෝ සයුරේ ගිලී හෙතෙම කෙසේ ජීවතවනවාදැයි ඔහු හමු වූ මුල්ම දිනයේ පමණක් නොව මේ දැනුදු මම සිතන්නෙමි.

.......................................................................................................

දයා..දවල්ට කෑවද ?

ලිපි ගොණුවක් අතින් ගත් ඉන්ද්‍රානි අක්කා මා දෙස අරමුණක් නැති බැල්මක් හෙලමින් ඇසුවාය.

තවම නෑ අක්කෙ.

මම අලුත් වැඩියා කරමින් උන් එක්ස්‍ රේ යන්ත්‍රය දෙස බලාගෙනම පිළිතුරු දුන්නෙමි.

ගිහින් කාලා ඉන්න. දැන් වෙලාව කීයද ? මේ ඉස්පිරිතාලෙ ඉතින් කවදාවත් වැඩ ඉවර වෙන එකක් කියලයැ. ඒ නිසා වෙලාවට කන්න බොන්න.

කොළඹ මහරෝහලේ විකිරණ තාක්ෂණවේදිනියක සේවය කල ඇයත්, ක්ෂුද්‍ර ජෛව ඉංජිනේරුවෙකු ලෙස සේවය කල මමත් රාජකාරි කලේ එකිනෙකාට යාබදව හෙයින් අප අතර වූයේ මිතුරු කමකටත් වඩා සහෝදර බැඳීමකි. ඉන්ද්‍රානි අක්කා මගේම වැඩිමහල් සහෝදරියක් බඳුය.

දිවා ආහාරයෙන් අනතුරුව මා නැවතත් මගේ මේසය වෙත පැමිණෙන විට ඉන්ද්‍රාණි අක්කා  ලිපි ගොණුවක් දෙස විමසිල්ලෙන් බලා සිටියාය. උපැස් යුවලට යටින් මදෙස බැලු ඇය ලිපි ගොණුව පැත්තක තබා පුටුවේ හරි බරි ගැසී වාඩි වූයේ වැඳගත් කථාවක් කිරීමට බැව් මම දැන් අත්දැකීමෙන් දනිමි.

දයාරත්න මල්ලි, පුලුවන් නම් හොඳ වැඩක් තියෙනවා කරන්න. 

ඇගේ දෑස මගේ දෙනෙත දෙස එක එල්ලේ බලා සිටියි.

මොකක්ද අක්කෙ...

මම ඒ සැනින් පිළිවදන් දුන්නෙමි.

අපේ පොඩි සංගමයක් තියෙනවා. ඒකෙන් කරන්නෙ දෙමාපියො නැති, ඉගෙන ගන්න ආර්ථික ශක්තිය නැති ළමයින්ට ඉගෙන ගන්න උදව් කරන එක. අපි දරුවෙක් බාර දුන්නම ඒ දරුවගෙ අධ්‍යාපන අවශ්‍යතා වලට මාසිකව මුදලක් ලබා දෙන්න තමයි තියෙන්නෙ. මේක බොහොම සංවේදී වැඩක් මල්ලි. දැනෙන තෘප්තිය විඳලම බලන්න ඕනෙ.

ඉන්ද්‍රාණි අක්කාගේ නෙතඟට කදුලක් මෝදු වන බව මට පෙනෙයි. සාරි පොටින් පිසදමා ඇය කදුල මගෙන් වසන් කරන්නට සැරසුනද ඊට කලියෙන් මම එය දුටුවෙමි. දෙගොඩහරි වයසේ සිටින ඇය තවමත් අවිවාහක නිසා දරුවෙකු කෙරෙහි මහත් ආශාවක් සිතේ ඇතිවා වන්නට පුුලුවන.

කියන්න අක්කෙ. මමත් කැමතියි ඒ වගේ දේකට උදව් කරන්න.

අර දරුවො නැති සුබ්‍රමනියම් දොස්තර මහත්තයා දරුවො 4 දෙනෙකුට උදව් කරනවා. දැනට භාරකරුවො නැති අලුත් ළමයි ටිකක් ඉන්නවා. මේ ෆයිල් එකේ විස්තර ඇති. මේ වැඩේට එකතු වෙන්න කැමති නම් ,මල්ලි බලලා කැමති කෙනෙක් තෝරගන්න. ඇය තමා සතුව තිබූ ලිපි ගොණුව මාවෙත පෑවාය.

දරුවන් කීපදෙනෙකුගේ නම් ගම් සමග තවත් බොහෝ විස්තර එහි විය. එහෙත් පියා මෙන්ම මවද නොමැති 7 වසරේ ඉගෙනුම ලබන අනුරාධපුර ප්‍රදේශයේ දියණියක ඉදිරිපිට මගේ දෙනෙත් නතර වූයේය.

මෙයාව මට බාර දෙන්න. මම සැනින් කීවෙමි.


ඡායාරූපය  උපුටාගත්තේ මෙතැනින්
එයින් අනතුරුව ඇගේ තොරතුරු අඩංගු වූ පත්‍රිකාව අතට ගත් ඉන්ද්‍රාණි අක්කා ඇතැම් තොරතුරු තවත් කොළයක සටහන් කරනු දුටුවෙමි.
.......................................................................................................

මල්ලි, අද පඩි අරගෙන ඔහොමම පොඩි කෙල්ලගෙ සල්ලි ටික දාන්න.

මුල් මාස දෙක තුනේම ඉන්ද්‍රාණි අක්කා මගේ වගකීම පිළිබඳ මා හට මතක් කලද මගේ අතින් දේවකාරියක ලෙස එය සිදුවෙන බව සැක හැර දැනගත් පසු ඇය ඒ පිළිබඳ නැවත නැවත මතක් කරන්නට ආවේ නැත. රුපියල් 500 ක මුදලක් කුඩා දියණිය ඉගෙන ගන්නා පාසල‍ේ විදුහල්පති තුමා නමට මුදල් ඇනවුමක් ලෙස යැවූ විට එය ඇගේ මිත්තණියගේ අතට ලැබෙයි.

ඇගේ පියා අලියෙකුගේ පහර දීමෙන් මිය ගිය පසු මව වෙනත් පුරුෂයකු සමග දීගතලා ගොස් ඇත්තේ ඇයට වසර 3 ක් පමණ වයසේදී බව මට දැනගන්නට ලැබුනි. එතැන් සිට කුඩා දියණියගේ මව වන්නට මිත්තණියට සිදු විය. මිත්තණිය සහ කුඩා දියණිය වරිච්චි බිත්තියෙන් වටවූ කුඩා නිවසක තනිවන විට මේ ඉඩම ඩැහැගන්නට දියණියගේ මාමන්ඩියක මාන බලමින් සිටියේය. කාගේවත් පිළිසරණක් නැති ඇයට ඇත්තේ මිත්තනියගේ රැකවරණය පමණි. එහෙත් වයස්ගත ඇගේ වියෝවෙන් පසු දියණියට කාගේ පිළසරණක්ද ? අඩුම තරමේ ඇය අධ්‍යාපනයෙන් හෝ ජයගතහොත් ඇගේ පිළිසරණ වන්නට එයට හැකිය. ඒ නිසාම අනෙක් දරුවන් අතරින් මම ඇයව තෝරාගත්තෙමි. මගේ රුපියල් 500 මේ ඇත්තන්ට මහමෙරක් බව මට දැනෙන විට ලබන මාසයේ සිට තවත් කීයක් හෝ වැඩියෙන් යවන්නට මගේ සිත දෙස් දෙයි.

මාමා එවන සල්ලි වලින් මම හොඳට ඉගෙන ගන්නවා. ආච්චිත් මට කියනවා හොඳට ඉගෙනගත්තොත් අපිට හොඳ ගෙදරකට යන්න පුලුවන් කියලා. ඊයෙ රෑ ලොකු වැස්සක් වැස්සා. මගේ ලියන පොත් වැස්සට තෙමුනා. ඉස්කෝලෙ අදින ගවුමත් තෙමුනා.  වහලෙ පොල් අතු මාරු කරන්න කාලෙ හරි කියලා ආච්චි කිව්වත් ඒකට සල්ලි නැතුව ඇති ආච්චි ලග.

ඒ සුජාතත් මමත් පෙම් කල සමයයි. ඇගේ පුංචි අකුරු මගේ හිතට බර වැඩිය. ඒ බර සැහැල්ලු කරගන්නා අටියෙන් මම සුජාතාට මේ ලිපිය කියවන්නට දුන්නෙමි. මගේ උරහිසට වාරු වී ඇය කදුළු සැලූ අයුරින් මම මගේ අනාගත බිරිඳ ගැන අතිශයින් සතුටු වූයෙමි. මට වැනිම දයාබරිත හදක් ඇයටද තිබේ.

අප දෙදෙනා කසාද බඳින්නටත් කලියෙන්ම අපට දැන් දියණියක සිටියි. ඇය මාසයකට දෙකකට වරක් මා ආමන්ත්‍රණය කර ලියමනක් එවයි.

කොළඹ අහස දම්පැහැවී තිබූ නිමේෂයක මමත් සුජාතාත් එකිනෙකාට ලංව ගාලුමුවදොර පිටියේ සිමෙන්ති බංකුවක හිඳගෙන සිටින්නෙමු. ඈත ක්ෂිතයේ පෙනෙන නොපෙනෙන නෞකාවක සේයා දෙස බලමින් සුජාතා ලොකු දුවට බෞතීස්මය ලබා දුන්නාය.

දයා..අපි බැන්දට පස්සෙ අපිට දරුවො හිටියත් මේ දුවනෙ වැඩිමල්. ඒ නිසා අපි එයාට ලොකු දුව කියලා කියමු.

.......................................................................................................

ඉන්ද්‍රාණි අක්කා දිනක් මා වෙත ගෙන ආවේ සොම්නස් සහගත පුවතකි.

මල්ලි අර දරුවො ඔක්කොම අපේ සංගමයෙන් කොළඹ චාරිකාවකට එක්කගෙන එනවා. ඒ අයට මෙහෙට ආවම මාස්පතා මුදල් එවන භාරකරුවො මුණ ගස්වන්නයි හිතාන ඉන්නෙ.

එයින් පසු එළැඹුන සතියේ විදුහල්පතිවරුන් දරුවන් කැටුව කොළඹ පැමිණියෝය. දරුවන්ගේ භාරකරුවන්ද ඔවුන් හමුවන්නට එහි සපැමිණ සිටියෝය. මාස්පතා තම තමන්ගේ අධ්‍යාපනය උදෙසා මුදල් එවන, එහෙත් කිසිදා මුණගැසී නැති, කිසි දිනෙක රුවෙන් දැක නැති තමන්ගේ භාරකරුවන් කවුදැයි දැන හැඳිනගන්නට ඒ පුංචි දෑස් අග තිබුනේ පුදුමාකාර තදියමකි. තමන්ගේ වත්කම අනුව රැගෙන එන්නට හැකි උපරිමයෙන් රැගෙන ආ තෑගි ඒ පුංචි දෑත් අතර සිර වී තිබේ.

මා අසලට පැමිණි ඉන්ද්‍රාණි අක්කා මා කැටුව හුදෙකලා වී සිටි කුඩා දියණියක් අසලට ගියාය.

දුවේ. මේ තමයි ඔයාට සල්ලි එවන මාමා.

ඇගේ වතකමල වඩාත් පැහැපත් නැති වුවත් ඇය කඳිම ප්‍රියමනාප දියණියකි. දෑස් විශාල කර මදෙස බලා සිටි ඒ කුඩා මුවේ මන්දස්මිතියක් ඇදුනේ නිරායාසයෙනි. ඇගේ අතෙහි වූ රෙදි වලින් මැසූ කුඩා පටි දෙකක් සහිත ලා කහ පැහැති විශාල බෑගය බිමින් තබා එකෙනෙහිම ඈ මා හට දණ ගසා වැන්දාය. මගේ නෙත් යුග කඳුලකට මුල පිරූයේ ඇස් පිල්ලමක් ගසන වේගයකිනි. ඇගේ දෙව්රින් අල්ලා නැගී සිටවූ පසු, මම ඇයව තුරුලු කරගත්තෙමි. මහා ධාරක සෙනෙහසකින් මම ඇයව දැඩිව තුරුලු කරගත්තෙමි. මේ මගේම දියණියක බැව් එවේලෙහි මා හට ප්‍රත්‍යක්ෂව ගියේය. දෙමාපිය සෙනෙහස අහිමිවි ගිය ඇයට මගේ රැකවරණය ඇය තනිව මේ මහ පොළව උඩ ශක්තිමත්ව නැගී සිටින දිනයක් එළඹෙන තුරු ලබාදෙන්නට අධිටන් කළෙමි.

දුව මොන පන්තියෙද දැන් ඉගෙන ගන්න‍ෙ.  මම නොදන්නවා මෙන් ඇසුවෙමි.

මම 8 වසර D පන්තියෙ මාමෙ.  ඇය තවමත් සිනාසී සිටින්නීය.

මම එවන සල්ලි පොත් පෑන් පැන්සල් ගන්න ඇතිද ?

ඔව්...ආච්චි ඒ සල්ලි වෙන කිසිම දේකට වියදම් කරන්නෙ නෑ.

මොනවද ඔය අතේ තියෙන බෑග් එකේ තියෙන්නෙ.

තව ඩිංගෙන් ඒක මාමට දෙන්න අමතක වෙනවා. කොළඹ එනවා කිව්වම මාමට ගෙනිහින් දෙන්න කියලා ආච්චි අම්මා මේවා ලෑස්ති කලේ...ගොඩාක් වටින තෑගි දෙන්න අපිට විදියක් නෑනෙ මාමෙ.

මම ඇයව ලගට ගෙන ඇගේ හිස සිපගත්තෙමි. මේ තරම් සුරතල් දියණියක අතැර යන්නට තරම් ඇගේ මැණියන් කුරිරු වූ අයුරු මා හට සිතාගත නොහැක.

ඉතින් ඔයාම පෙන්නන්නකො ඔය බෑග් එකේ ඔයා මට මොනවද ගෙනාවෙ කියලා.

අගේ පුංචි අතැගිලි කඩිසරව ඒ මේ අත දුවයි. බෑගය තුලටත් එයින් පිටතටත් කීප වාරයක් ගමන් කල ඒ කුඩා දැතට පින්සිදු වන්නට සියඹලා, අඹ සහ බඩඉරිඟු, සැළකිය යුතු තරමේ ප්‍රමාණයක් එතැන වූ සිමෙන්ති පඩියක් මත ගොඩගැසුනි.

මෙච්චර ගොඩක් ඔය බෑග් එකේද ගෙනාවෙ...බෑග් එක බර නැද්ද ?

ටිකක් බරයි. මම ඒ උනාට උස්සගෙන ආවා.

මේ අඹ කොහෙන්ද ? හොඳින් ඉදුන කර්තකොලම්බ අඹයක සුවඳ බලමින් මම ඇසුවෙමි.

අපේ වත්තෙන් මාමෙ.

.......................................................................................................

මේ හමුවීමෙන් පසු මම ලොකු දුවට යවන මුදල වැඩි කලෙමි. එතැන් සිට මාස්පතා මගෙන් ලැබෙන මුදල පිරිමසා ගනිමින් දියණිය හොඳින් ඉගෙන ගනිමින් සිටියි. ඒ අතරතුර ඉන්ද්‍රාණි අක්කා වෙනත් රෝහලකට මාරු වී යාමත්, මා හා සුජාතා විවාහ වීමත් විවාහයෙන් පසු අප දෙදෙනාගේ සිහින සාක්ෂාත් කරගැනීමට මා විදේශ ගත වීමත් සිදු වූයේ සිතාගත නොහැකි තරමේ වේගයකිනි. විදේශගත වන්නට පෙර සුජාතා සමග ලොකු දුව මුණගැසී දියණියගේ භාරකාරීත්වය මම මගේ බිරිඳට පැවරුවෙමි. එතැන් සිට ලොකු දුව සුජාට ලිපි එව්වේ නැන්දේ යන ආමන්ත්‍රණයෙනි.

යුරෝපයේ සිට මා යවන මුදල් සුජාගේ දෑතින් මුදල් ඇනවුමක් බවට පත් වී අනුරාධපුරයට යයි. ඒවායේ පිහිටෙන් ලොකු දුව හොඳින් ඉගෙන ගනියි. මෙවර පන්තියේ හතර වැනියා වන්නට ඇයට හැකි වී තිබේ. වාර විභාගයේ ප්‍රතිඵල ලැබුන විගස ඇය ඒ බැව් සුජාතා හට දැනුම් දෙන්නීය. සුජාතා මා හට දුරකථන අැමතුමක් ලබා දෙන සෑම විටෙකම නිරන්තරයෙන් ලොකුදුව ගැන තතු සැළ කලාය.

විටෙක කාලය ගත වන්නේ සිතාගත නොහැකි වේගයකිනි. සා/පෙ කඩඉම ඉතා හොඳින් ජයග්‍රහණය කල ඇය උසස් පෙළ පන්තියේ ඉගෙන ගන්නා අවධිය වන විට මම මගේම දරුවෙකුගේ පියෙක් වූයෙමි. ඒ දරුවා තනිව රැක බලා ගනිමින් නිවසේ කටයුතු කරමින් සුජාතා ලොකු දුව ගැනද සොයා බැලුවාය.

නැන්දෙ මම උසස් පෙළට වාණිජ කරන්නෙ, ඇය ඒ වග දන්වා තිබුනාය.

.......................................................................................................

ලොකු දුව දැන් උසස් පෙළ වාණිජ පන්තියේය. මා හට සියුම් ආඩම්රයක් දැනෙයි. මම තවත් අදියරකින් ඇයට යවන මුදල වැඩි කළෙමි. තරුණ දියණියක ඇඳුමෙන් පැළඳුමෙන් ලස්සනට ඉන්නට ප්‍රිය බව සුජාතා මා හට මතක් කලාය. ඒ නිසාම ඇයට අධ්‍යාපනයට අමතරව ඒ සඳහා වියදම් කරන්නටද මුදලක් ලබාදිය යුතුය. ඇය අමතර පන්ති යන්නට අධිමදි කලද සුජාතාගේ බලකිරීම මත අතිරේක පන්ති වල උපකාරයද ලබා ගත්තාය.

උසස් පෙළ ප්‍රතිඵල ලැබෙන කාලය වන විට සුජාතා දෙවන වරටත් මව් පදවිය ලැබුවාය. එහෙත් තවමත් අපේ ලොකු දුවට අපේ ඇති ආදරය බිඳකදු අඩු වී නැත.

නැන්දෙ මට කැම්පස් යන්න තරම් ප්‍රතිඵල මදි. මම රස්සාවක් කරන්න කියලා බැලුවෙ. හැමදාම මාමට කරදර කරන්න බෑනෙ.

ඇගේ එවදන් සුජාතා මට සන්නිවේදනය කල දවසේ මම ඇයට උපදෙස් දුන්නේ නැවත වාරයක් විභාගයට පෙනී සිටින ලෙස ලොකු දුවට කියන ලෙසයි. අපේ යෝජනාව පරිදි දෙවන වරටත් විභාගයට පෙනී සිටි අැය විශ්ව විද්‍යාලය පෙනෙන දුරින් එවර නතර විය. එයින් පසු ඇගේ විෂයට අදාළව උසස් ඩිප්ලෝමාවකට ඇය යොමු කරන්නට සුජාතා පුද්ගලිකව කැප වූවාය.

නැන්දෙ, මාමට කියන්න තවදුරටත් මට සල්ලි එවන්න එපා කියලා. මම දැන් ගෙවල් පැත්තෙ පොඩි ළමයින්ට පන්ති කරනවා. ඒකෙන් ලැබෙන ආදායම මට මගේ දේවල් කරගන්න ඇති. මම වගේ දුප්පත් වෙන ළමයෙක්ට පුලුවන් නම් උදව් කරන්න කියන්න. සුජාතා ලද ලිපියක ලොකු දුව එසේ අකුරු කර තිබුනි.

ලොකු දුවට මෙන්ම සෑම යෞවනයෙක්ටම ස්වාධීන වෙන්නට ඇත්තේ තරමක ආශාවකි. ඒ ගැන සුජාතා සමග කථා බහ කල පසු ඇගේ කැමැත්තට ඉඩ දෙන්නට මම තීරණය කළෙමි.

ඩිප්ලෝමාව අවසානයේ රැකියා පුහුණුව පිණිස පුද්ගලික ආයතනයකට ලොකු දුව යොමු වූ බවත්, පුහුණු කාලය අවසානයේ එම ආයතය විසින් සහකාර ගණකාධිකාරිණියක ලෙස ස්ථිරව රැකියාව පිරිනැමූ බවත්, එහිදී හඳුනාගත් තරුණයෙකු ඇගේ කැමැත්ත විමසන බවත් සුජාතා මට දැන්වූවාය.

කොල්ලා හැඩකාරයෙක්ද ? සුජාතා ඇගෙන් විමසයි.

ඔව්..ලොකු දුව ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරෙයි.

ඉතින් ඔයා කැමතිද ?

මාමා කැමති නම් විතරයි මම කැමති වෙන්නෙ.

ඒ ඇයි..ඔයානෙ කසාද බඳින්නෙ...

ඒ උනාට මාමනෙ මට මේ තැනට එන්න උදව් කලේ..එයාගෙ කැමැත්ත ආශිර්වාදය ඇතිවයි මම කසාඳ බඳින්නෙ. අනික මට හැමදේටම ඉන්නෙ ඔයාලා විතරයිනෙ.

එවර නිවාඩුවට ලංකාවට ගිය පසු ලොකුදුව පිළිබඳ සිතක් පහළ කරගෙන සිටි තරුණයාගේ නිවෙසට ගොස් ඔහුගේ වැඩිහිටියන් සමග කථාබස් කරන්නට මා හට හැකිවිය. අවසානයේ ලොකු දුව පෙම්වතියක් වූයේ කාගෙ කාගෙත් කැමැත්ත අනුවය.

එතැනින් පසු වසරක්වත් ගෙවුනේ නැත. නිතරම අන්තර්ජාලයෙන් හෝ දුරකථනයෙන් මා අමතන සුජාතා සෑහෙන කලකින් ලිපියක් ලියන්නට කල්පනා කරන්නට ඇත්තේ මේ ආරංචිය වෙනස් ලෙසකින් මා හට සන්නිවේදනය කරන්නට සිතා විය යුතුය.

දයා, ලොකු දුව අගෝස්තුවෙ බඳිනවා.... තරමක් විශාල අකුරින් ලිපියේ මැදට වන්නට එසේ සටහන්ව තිබුනි.




මම කාමරේ අරින සිරා කොලුවා.



Sunday, January 11, 2015

65 තාත්තේ අර...

දුම්රිය කවුළුවෙන් හමාවිත් මුහුණේ දැවටෙන සුළං රැල් මාලිකාගේ දඟකාර කෙහෙරැල් තවත් දඟකාර කරනා අයුරු ඇය අසලම සිටින සම්පත්ගේ නෙතට හසුවෙයි. දුම්රිය විටෙක ඉබි ගමනේද තවත් විටෙක අධි වේගයෙන්ද ධාවනය වෙයි. ප්‍රධාන දුම්රිය මාර්ගයේ කොළඹ සිට වේයන්ගොඩ දක්වා කොටස රැකියාවට යන්නට එන්නට පටන් ගත් පසු දහස් වාරයක් පසුකර තිබුනත්  හා පුරා කියා මේ මග ගමන් ගන්නා එකෙකුට ඇති වෙන අන්දමේ හැගීම් සමුදායක් සම්පත්ගේ සිත තුල නලියයි. ආදරවන්තයෙකු ලෙස කුළුදුලේ විඳිනා අමුතුම මිහිරකින් අද ඔහුගේ චිත්ත සන්තානයම පිරී ගොසිනි.

මාලිකා.....ඔහු දයාබරිත වූ හදින් ඇගේ නම මුමුණා, ඇගේ වමත තදින්  අල්ලා ගත්තේය...

ඇයි....ඇගේ නෙත්යුග අමුතුම කාන්තියකින් බැබලෙන අයුරක් ඔහුට පෙනෙයි...

ආදරෙයි නේද...සම්පත් රහසින් මෙන් ඇසුවේය...

ඔව්.. ඇගේ මුවේ මන්දස්මිතියක් නැගෙයි.

කොච්චරක්ද ?

ගොඩාරියක්.... ඇය සෙමින් පිළිතුරු දුන්නාය.

මේ යුවල  ඉදිරිපස අසුනේ වියපත් මිනිසෙක් අහස පොළව ගැටලන්නට මෙන් දුම්රිය කවුළුවෙන් ඉවත බලා සිටියි. පසෙකින් කුඩා පිරිමි දරුවෙකු ඔහුට කිට්ටු වී නිදාගෙන උන්නේය. ඔහුගේ දෑස් වටා සුදු පැහැති වෙළුම් පටියකි.
.......................................................................................................

තමන්ගේ කාර්යාලයේම වෙනත් අංශයකට අලුතින් සේවයට එක් වූ කොණ්ඩය දිග පැහැපත් යුවතියක් අසල තමන්ගේ දෙනෙත නැවතුන දිනය හරියාකාරයෙන් සම්පත්ට මතක නැත. නමුත් ඇය කාර්යාල ගමන අරඹා නොබෝ දිනකින්ම තමාගේ නෙතු යුග ඇය සොයා ගිය බව නම් ඔහුට හොඳින් මතකය. කාලය දින සති බවට පත් වෙද්දී ඇය පිළිබඳව ඇතුලු හදේ උපන් ආදරය නම් කුළුදුල් හැගීමකින් සසල වූ සිතක් සම්පත්ට උරුම විය.

ඔසරියට කැපී පෙනෙන ඇගේ නාරි දේහයේ හැඩතල වල අපූරුව විඳින්නට ඔහුට තිබුනේ පුදුමාකාර කෑදර කමකි. මුතු මාල පොටක් ඇගේ ගෙලේ වැරදුනේ නැත. අත් බොරිච්චි කල හැට්ටයත්...ඒ තුලින් ඉදිරියට නෙරාවිත් තිබෙන ඇගේ පිරුණු ළැම පෙදසත්, ඈ තබන පියවරක් පාසා දෙපසට වැනෙන කේෂ කළ්‍යාණියත් සම්පත්ගේ දෙනෙතට රසඳුනක්ම විය.

මේ රුවැත්තියගේ නම මාලිකා බවත් ගම්පහ සිට ඇය සේවයට පැමිණෙන බවත් සම්පත්ගේ හිතවතියක් විසින් එක්තරා දිනෙක ඔහු වෙත සන්නිවේදනය කලෙන් ඒ මාර්ගයේම වෙනත් දුම්රියක ගමන් ගත් ඔහුගේ සිත සොම්නසට පත් වූයේ ඇය සමග එකම දුම්රියක උදේ සවස රැකියාවට එන්නට යන්නට වටපිටාවක් සකසා ගත හැකි බව අවබෝධ වූ හෙයිනි.

.......................................................................................................

දුම්රිය සංඥා විරහිත කමින් නතර වී ඇති සෙයකි. නිවාඩු දිනයක් නිසාවෙන් මහා විශාල සෙනගක් මේ මන්දගාමී දුම්රියේ නැත. ආසන පිරෙන තරමට සිටින මගීන් අතර ඇත්තේද තරමක නිහඬ බවකි. ඔවුන්ගේ උස් නොවූ කථා බහ අතරින් විටෙක කඩල විකුණන පුද්ගලයෙකුගේ හෝ  සිගමන් යදින කෙනෙකුගේ හඩ මාලිකාට ඇසෙයි. තම දෙවුර තදින් අල්ලගෙන සිටින සම්පත්ගේ දකුණත, මාලිකාගේ සිතේ ආරක්ෂාකාරී හැගීමක් ඇති කර තිබේ.

තම පියාට ලංව හිඳගෙන සිටින දරුවා නින්දෙන් අවඳි වූ බවක් මේ දෙපලගේ නෙත් වලට හසුවෙයි. වයසට වඩා මහළු පෙනුමක් ඇති මේ මිනිසාගේ අව්වට පිච්චුන සම මෙන්ම යට ගිලුනු ඇස් ගෙඩි දෙකද ඔහු ජීවන ගමන් මගේ විඳි සරතැස පිළිබඳ දෙස් දෙයි. අර්ථයක් දිය නොහැකි හිස් බැල්මකින් දුම්රිය මැදිරියේ කවුළුවකින් අනන්තය සොයන ඔහුගේ රූප කාය මාලිකාගේ සිතේ ඇති කර ඇත්තේ බොහෝ සංකීර්ණ සිතිවිල්ලකි.

කුඩා දරුවා තම දෙනෙත වසා සිටින රෙදි පටියේ කෙලවරක් අතින් අදියි.

.......................................................................................................

කාර්යාලයේ වාර්ෂික චාරිකාවේදී මාලිකාට සමීප වෙන්නට සම්පත් කල්පනා කලේ දුම්රිය තුලදී ඇය වටා සිටි මිතුරු මිතුරියන් ගණන විශාල එකක් වූ හෙයිනි. කොළඹ සිට වේයන්ගොඩ දක්වා දිනපතා දුම්රියෙන් ගමන් කරනා ඔහුගේ සිත සොවින් බර වන්නේ ගම්පහින් බැස යන මාලිකාගේ දසුන නිසාවෙනි. එතැන් සිට තම ගමනාන්තයට ඇති ඉතිරි දුර අතර තුර ඔහුගේ සිත තුල විවිධ සිතුවිලි ඉපදී මියයයි. ඇය සහ ඇගේ මිතුරු මිතුරියන් අතරට අනාරාධිතවම යන්නට සිත තුල ධෛර්යයක් නොමැති හෙයින් සම්පත් ඇය ගමන් කරනා දුම්රිය මැදිරියේ අනෙක් අන්තයේ සිට ඇය දෙස නෙතු දෑල යොමා සිටින්නට පුරුදු වූවේය.

වාර්ෂික චාරිකාව අතරතුර මාලිකාට සමීප වෙන්නට සම්පත් මැවූ සිහින සැබෑ කරගන්නට ඇගේ අංශයේම සේවය කරන ඔහුගේ මිතුරියකගේ සහාය ලැබුනි. ඒ හේතුවෙන් යම් තරමකට හිතවත් කමක් ගොඩනගා ගන්නට ඔහුට හැකියාව ලැබී තිබේ. ආයතනය තුල කාර්යශූර සේවකයෙකු ලෙස ගොඩනගාගෙන තිබූ කීර්තිනාමයත්, ඔහුගෙ මහත්මා ගති ගුණ පිළිබදවත්...යෙහෙළිය විසින් වරින් වර මාලිකා වෙත පැවසූ වදන්....කිසිදිනෙක පෙම්වතෙක් සොයා නොගිය ඇගේ ආඩම්බර සිත යම් තරමකට දමනය කොට තිබේ. ඔහුගේ කඩවසම් රුවත් එයටම එක්වුනු පසු මාලිකා යම් තරමකට නොසන්සුන් වී ඇති බවක් පෙනෙයි.

චාරිකාව තුල ඇති වූ හිතවත්කම දුම්රිය මැදිරියට ගෙන යන්නට ඇය කටයුතු කොට තිබුනෙන් ඇගේ පිරිවර සමග රැකියාවට යන්නට එන්නට සම්පත් වෙත අවකාශ ලැබුනි. මේ ගමන අතර තුර නොයෙක් වර කථා කල ඔහුගේ නෙතු සඟල ඇයට බොහෝ දේ කීවේය. එහෙත් ඇය සසල නොවුනාය. ඔහුගේ මුවින්ම ඒ බැව් දැන ගන්නට ආශා කලාය.

එක් වැහිබර උදෑසනක දුම්රිය නැවතුමේ සිට කාර්යාලය බලා යන්නට ක්‍රමයක් නොමැතිව සිටි සම්පත් වෙත ඇය හදිසියේ මෙන් පැමිණියාය. කහ පැහැති ඔසරියකින් සැරසී සිටි ඇය පුංචි කුඩයක් තම අත් බෑගයෙන් ඉවතට අදියි.

ඔයා යන්න මාලිකා...මම වැස්ස ටිකක් අඩුවෙනකං ඉඳලා එන්නම්...

මේ වැස්ස තව පැය තුන හතරකට අඩු වෙන එකක් නෑ...අයියෙ...එන්න මේ කුඩෙන් යමු.

ඔය පොඩි කුඩේ අස්සට මම ආවොත් දෙන්නවම තෙමෙනවා...සම්පත් යටිහිතේ නැග එන ආශාව අමතක කොට කීවේය.

ඉතිං මොකද....ඇගේ පිළිවදන් හමුවේ නිරුත්තර වූ සම්පත් ඇය සමග මහ වැසි යට මල් මල් කුඩයක සෙවනට වූවේය.

වේගයෙන් හමනා සුළඟ ප්‍රචණ්ඩ වූයෙන් කාර්යාලයට යන අතුරු මග තුල දෙදෙනෙකු වැසි දියෙන් බේරා දෙන්නට මල් මල් කුඩය අපොහොසත් වී ඇති අයුරක් දිස්වෙයි. වෙනත් කිසිවෙකුත් මේ මාවතේ පෙනෙන්නට නැත. ගත හිරිගඬු නංවන සිහිලසක් සම්පත්ට දැනෙමින් තිබේ. සුදු පැහැති වැසි දුමාරයෙන් වැසුනු අතුරු මාවත දිගේ ගලනා වැසි දියෙන් තම ඔසරිය බේරාගන්නට මාලිකා වමතින් එය මඳක් ඉහළට කොට ඔසවාගෙන සිටියාය.

යුවතිය වෙතින් හමනා සුවඳ විලවුන් පුසුඹ තව තවත් දැනෙන ලෙස ගැඹුරින් හුස්ම ගන්නා සම්පත්ට මේ ගතවෙන නිමේෂය සිහිනයක්දෝයි සිතෙන තරමට චමත්කාර ජනකය. වමතින් ඇගේ කුඩය දරා සිටි ඔහු දකුණතින් ඇය තමා වෙත ලං කොට අල්ලා ගත්තේ කොහෙන්දෝ ආ පුරුෂ දහිරියක් නිසාවෙනි.

ඔයාව තෙමිලා....මම කිව්වනෙ දෙන්නෙක්ට යන්න බෑ මේ වැස්සෙ කියලා...

සම්පත්ගේ නෝක්කාඩුවට පිළිවදන් දෙන්නට නොගිය මාලිකා, ඔහු දෙස බලා සිනාසුනා පමණකි. තම දෙවුර වටා ඇති ඔහුගේ හස්තය පිළිබඳ ඇය වද නොවුනාය.

කුඩය අල්ලා සිටින සම්පත්ගෙ වමත ඔසරි පොට ඔසවාගෙන ඉදිරියට පැමිණ තිබෙන ඇගේ පපු පෙදෙසේ දැවටෙයි. ඉන් මැවෙන මිහිරෙන් සිත ඔද්දල් වී සිටි ඔහු මහ වැසි තරණය කොට කාර්යාලයට සේන්දු වූවේය.

.......................................................................................................

පුතේ ඔය පටිය ගලවන්න එපා...ගෙදර යන කං ඇස් දෙක වහගෙන යන්න කියලානෙ දොස්තර මහත්තයා කිව්වෙ. 

මෙතෙක් වේලා මුනිවත රැකි මිනිසාගේ හඬ ඔහුගේ පෙනුම තරම් රෞද්‍ර නැත. හේ අහිංසක කමේ ප්‍රතිමූර්තියක් බඳු යැයි මාලිකාට සිතෙයි. බොහෝ දුබල කටහඬකින් තම පුත්‍රයා අමතන ඔහුගේ දසුන ප්‍රේමයේ සුව විඳින ඇගේ සිතට යම් තරමකට දුකක් එන්නත් කොට තිබේ.

අනේ තාත්තෙ...චුට්ටම චුට්ටයි...පොඩි එකාගේ මැසිවිලි හඬ මැද පරාජය බාරගත් පියතුමා ඉහළට ගත් මහා හුස්මක් සමග ඒ හිතේ හිරවී තිබුන සියලු බර එකවිට පහතට හෙලුවේය.

දුම්රිය අසුනේ පසුපසට වෙන්නට නැවතත් හරිබරි ගැසී වාඩි වූ සම්පත් තම අතීතාවලෝකනයේ නැවතත් අතර මං වූවේය.

.......................................................................................................

වැසි මැද ගමනින් ලද මහා ධෛර්යය නිසාම එඳින සවස තම සිතැගි ඇයට හෙළි කරන්නට ඔහුට හැකි විය. ඒ වන විටත් ඇය කිසිවෙකුගේ පෙම්වතිය නොවන බව ඔහු දැන උන්නේය. සම්පත්ගේ බස් අසා අමුත්තක් නොපෙන්වූ මාලිකා ඔහුට සිනහවක් පමණක් සංග්‍රහ කලාය.

තවත් සතියක් දෙකක් ඇවෑමෙන් ඔහු අපේක්ෂා කල පිළිතුර ඇගෙන් ලැබුනේ මිතුරු මිතුරියන් රැසකගේ සුභ පැතුම්ද සමගිනි. එතැන් සිට දුම්රියේ එකටම ගමන් ගිය මේ ජෝඩුව නිවාඩු දිනයක හිතමිතුරන් මෙන්ම කාර්යාලයෙන්ද ඈත් වී නිදහසේ කථා කරන රිසියෙන් යුතු වූවෝය.

මේ ඉරිදට ගංගාරම පන්සලට ගිහින් ඊට පස්සෙ සතුටු දූපතට යමු...සම්පත්ගේ යෝජනාවට ඇගෙන් එකවර පිළිතුරක් ලැබුනේ නැත

අනේ ඉරිදට කොළඹ එන්නෙ මොනවා කියලද ?

මොකක් හරි බොරුවක් මම හදලා දෙන්නම්කො.... සම්පත් ඇගේ සිහින් රතැගිලි තදින් අල්ලා ගත්තේය. 

.......................................................................................................

සතියෙ සෑම දිනකම ඔසරියෙන් දකිනා ඇය අද දිගු ගවුමකින් සැරසී ඔහු හමුවෙන්නට පැමිණ සිටියි. පෙර දින නිදි නොමැති රැයක් අපහසුවෙන් ගෙවා දැමූ සම්පත්...ඇගේ වත කමලේ සුන්දරත්වයෙන් වශීකෘතව ඇය වෙත ගොස් ඇගේ අත අල්ලා ගත්තේය.

ගංගාරමය වෙත ගොස් බුදුන් පුදා...අනතුරුව සතුටු දූපතට පිවිසි මේ යුවල එහි වූ බංකුවක් මත හිඳ ගත්හ. කථා කරන්නට බොහෝ දේ තිබේ. මේ ගෙවෙන නිමේෂය දෙදෙනාගේම ජීවිත වලට නැවුම් අත්දැකීමකි.

ඇයි මට කැමති උනේ...මාලිකා ඔහුගේ උරහිස මත තම හිස තබන ගමන් විමසුවාය.

නිකං....මට හිතුන නිසා...සම්පත් බොහෝ සැහැල්ලුවෙන් පිළිතුරු දුන්නේය.

ඇයි මට කැමති උනේ...ඔහුද පෙරළා විමසුවේය.

නිකං මට හිතුන නිසා...ඇය එසේ පවසා සිනාසෙන විට සම්පත් අැගේ අත සෙමින් කෙනිත්තුවේය.

ඌයි....රිදෙනවා...මෝඩයො....

.......................................................................................................

තාත්තෙ අර...

පොඩි කොල්ලාගේ කන් බිහිරි කරවන තරමේ හඬ සම්පත් තුල ඇති කලේ සියුම් කෝපයකි. තමන්ට නිදහසේ ප්‍රේම පුරාණය වත් මතක් කර සැනහෙන්නට මේකා ඉඩ දෙන්නේ නෑ....වැනි සිතුවිල්ලක් ඔහුගේ සිත වෙළාගෙන තිබේ....

තාත්තෙ අර මොක්කුද ?

දුම්රිය මැදිරිය සෙලවෙන තරමේ හඬකින් කොල්ලා නැවතත් බෙරිහන් දෙයි.

මේ යකා නිකමට මේ කොල්ලව නිෂ්ශබ්ද කරන්නෙ නෑනෙ...හිනා වෙවී බලා ඉන්නවා...සම්පත්ගේ කෝපයේ අතු ඉති සෙමින් සෙමින් එසවෙයි.

.......................................................................................................

හිරු මුදුන් වී තිබුනත් බේරේ වැව ඔස්සේ හමා එන සුළඟ අවට පරිසරය සිසිල් කරයි. කුඩ යට ගුලි වූ ප්‍රේමවන්තයින් අතර මේ දෙදෙනාද තවත් එක් යුවලකි.

මේ කුඩය යට වැස්සෙ ගිය දවස මතකද ?

මොකද අමතකයි කියලා හිතුවද....මාලිකා ඔහු වෙත තව තවත් නැඹුරු වෙමින් ඇසුවාය.

ඒ ඇසිල්ලේ ඇය තමා වෙත තරයේ වැළඳගත් ඔහු ඇගේ නලලත ආදරයෙන් සිප ගත්තේය.

ආදරෙයිද...ඔහු ඇගේ කම්මුලක් සිප ගනිමින් විචාලේය...

ඔව් මහත්තයො....ගොඩාරියක් ආදරෙයි...අපි යමු නේද...දැන් වෙලාව 2 ටත් කිට්ටුයි.

.......................................................................................................

තාත්තෙ අර ලොකු සතා මොකාද.....

කොල්ලාගේ හඬින් පියවි සිහියට පැමිණි සම්පත් හට මහත් වූ කෝපයක් දැනිනි.

ඒකාගේ හඩ දැන් පෙරටත් වඩා උස්ව නැගෙයි...දුම්රිය මැදිරියේ සෙසු ආසන දෙස විමසිල්ලෙන් බැලූ සම්පත් හට එකදු තැනකවත් එක ලග හිස්වූ ආසන දෙකක් පෙනෙන්නට නැත. බොහෝ උන් නිදාගත් සෙයියාවෙන් සිටින නිසා මේකාගේ හඬ කරදරයක් වී නැති අයුරක් පෙනෙයි.

මේ මොන මළ කරදරයක්ද අනේ...අපි වෙන පෙට්ටියකට යමුද...සම්පත් ඇයට පමණක් ඇසෙන ලෙස ඇසුවේය.

අනේ පොඩි ළමයෙක්නෙ .ඉවසන්න...තරහා ගන්න එපා....ඇය පෙර පරිදිම ජනේලයෙන් ඉවත බලා සිටින්නීය.

ආන්න බලන්න තාත්තෙ අර ලොකු ගහ යට මොකුන්ද ඉන්නවා...

සම්පත්ගේ ඉවසීමේ සීමාව ඉක්මවා ගොසිනි.

මේ ළමයට කෑ නොගහා ඉන්න කියනවකො අයිසෙ...මෙතන අපි කොහොමද කනක් ඇහිලා යන්නෙ...තැනක හැසිරෙන හැටි කියා දීලා නැද්ද මේ ළමයට...

මහළු මිනිසා කලබල වූ බවක් පෙනෙන්නට නැත. ඔහු ඔහුගේ අහිංසක කම විදහා පාමින් බුලත් කහටින් දුර්වර්ණ වූ දසන් දක්වා සිනහා වූවේය.

සමාවෙන්න මහත්තයො...පොඩි එකාගෙන් වරදක් උනා නම්...මේ අත් දෙකේ කරගැට එනකං අව්වෙ පිච්චිලා පිච්චිලා අවුරුදු ගානක් එකතු කොරගත්ත සල්ලියෙන් කොලුවගෙ ඇස් දෙක ඔපරේෂන් කොරාන අද තමයි ඕං ඉස්පිරිතාලෙන් ගෙදර එක්කගෙන යන්නෙ.

කොලුවගෙ අම්මා බඩු මුට්ටු ටික අරගෙන වේලාසන කෝච්චියෙ ගෙදර ගියා. ඇහැට දාන බේතකුත් අරගෙන අපි දැනුයි යන්නෙ. මේකා ඔය කෑ ගහන්නෙ සතුට වැඩිකමට මහත්තයො...මේ කිසි දෙයක් මයෙ පුතා කලින් දැකලා නෑ.

මයෙ පුතේ...කෑ නොගහා ඉදින්...මේ මහත්තුරුන්ට කරදරයි නෙව.....
.......................................................................................................

තම චිත්ත සන්තානය අභ්‍යන්තරයේ ගැඹුරුම තැනක ඇති වූ සිහින් රිදුමක් මහා වේදනාවක් වෙද්දී නෙතු අගට පැමිණි කඳුලක් මාලිකාගෙන් වසන් කරමින් සම්පත් දුම්රිය කවුළුවෙන් අනන්තය සෙව්වේය.

තාත්තේ...අර.....ඔහුට නැවත නැවතත් ඒ හඬ ඇසුනි.




මම කාමරේ අරින සිරා කොලුවා.

Wednesday, October 22, 2014

77 වෙද රාළ සහ කලු ගාමිණී

කවුද යකෝ ඔය පාහර කථාව කිව්වෙ....මේක එහෙනං වෙදාට ගිය ගමනෙ. ඌ කැමති දේවල් විතරද අපි කරන්න ඕනෙ. මට අහු උනොත් වෙදාගෙ හතර හන්දි දිග අරිනවා...අම්මපා....

තදින් මිට මොළවාගත් දකුණත වරිච්චි බිත්තියේ අනිමින් කලු ගාමිණී සිත තුල පැන නැගී ඇති කෝපාග්නිය පිට කර හරියි. අත්ලේ පහසෙන් සැනහෙන බිත්තියේ මැටි අංශු වරින් වර බිත්තිය පාමුලට වැටෙන අයුරු කොස්තා බලා සිටියේ හොර බළල් තඩියෙකු මෙනි.

ලඟපාත සිටින විටෙක ගාමිණී මහත්තයා ලෙස තම ගෝල බාලයන්ගෙන් ගෞරව බහුමානය ලබන කලු ගාමිණී මේ පිටිසර ගම් තුලානේ පැල පදියම් වී සිව් වසරක් පමණ ගෙවෙන්නට ඇත. මොරටුවේ සලමොන් මුදලාලිගේ කීකරු ගෝලයෙකු ලෙස කැලෑ තේක්ක සොයා අහම්බෙන් ආ ගමනකදී මුලිච්චි වූ මේ හුදෙකලා ගම් පියසත්, අහිංසක දෙපා වාසීනුත් ඊට එපිටින්  ඇති ඝණ කැලෑවත් කලු ගාමිණීට මේ ගමේ නතර වෙන්නට ආරාධනා කල අචේතනික සහ සචේතනික වස්තූන් සමූහයා වූහ.

ඡායාරූපය මෙතැනින්

ගාමිණී මහත්තයා....වෙදා හින්දා ගමේ උන් දැන් අපි එක්ක ටික ටික අරියාදුවට එනවා. අපේ පොට් එකෙන් හැමදාම පිනට සුදුවා කෙලින අමරයා තමයි වැඩේ අල කරන්නෙ. ඒකා හැමදාම ගෙදර ගිහින් ගෑණි එක්ක ජල්ලි අල්ලනවා..ඒ ගෑණිත් අමරයාගෙන් ගුටිකාලා පහුවදාට වෙදාට කේලම් කියනවා. අමරයගෙ ගෑණි වෙද ගෙදරම ඉන්න එකී නොවැ.

ඒක හින්දයි වෙදා කියන්න ඇත්තෙ අපේ බිස්නස් පොලිසියට අල්ලලා දෙනවා කියලා. එහෙම උනොත් හොරට ඉරපු තේක්ක ලෝඩ් එකයි..ඊට පිටිපස්සෙන් තියෙන කංසා හේනයි...... ගඟ අයිනෙ තියෙන බූලි ටිකයි....

කට කට කට....තොගෙ දිව අඹරන්න කලින් කට වහ ගං....තෝ වගේ ගං කපුටෙක් නෙමෙයි බොල මේ ගාමිණී කියන්නෙ. වෙදා එක එකා එක්ක පූචානම දෙඩෙව්වට මේ ගාමිණීට අහවල් කෙං ගෙඩිය කරයි කියලා තමයි භය. මම සලකන්න ඕනෙ තැන් වලට අත දිග ඇරලා සලකන මිනිහෙක් යකෝ.

ඈ බං කොස්තා...ගමේ ග්‍රාම සේවක උන්දැට දඩමස් කිලෝවක් දෙකක් සතියකට දෙකකට වතාවක් යවනවා නං.....පළාතෙ මන්තිරීගෙ උවමනා එපාකම් ඉටු කරනවා නම්, පොලෝසියෙ මහතැනගෙ ගේ හදන්න ලී දඩු ටික දෙනවා නම් මම කාට භය වෙන්නද බං...

උඩ සාක්කුවෙන් ඉවතට ගත් සිගරැට්ටුවක් තම වම් අතේ ඇති ඔරලෝසු මුහුණතේ තට්ටු කරමින් කළු ගාමීණී කොක්සන් හඬ ලයි..

ඒකත් ඇත්ත තමා....ඒ උනාට අද උදේ වෙදා මාව අල්ලගෙන මට තරවටු කරපු විදියට මට භය හිතුනා මහත්තයො...

කොස්තා කුඩා දරුවෙකු මෙන් මාපටැගිල්ලෙන් ගොම පොළව හාරන්නට වෙර දරයි. රාස්සිගේ අව්ව පිල් කොටයේ හැපී  යන්තමින් තේක්ක කෑල්ලේ ඇති කුඩා වරිච්චි නිවසේ ඉස්තෝප්පුව මත පතිත වෙයි. ලා කහ පාට අව් තීරු වරිච්චි බිත්තියේ අඳින සිතුවම් රටා තේරුම් ගැනීමට අපහසු හෙයින්දෝ කොස්තා ඉන් ඉක්බිති මුනිවත රැක්කේය.
.......................................................................................................
මොකද බං ගිය පයින්ම හිස් අතින්..කෝ උඹට ගේන්න කිව්ව බෙහෙත් බඩු...අඩු ගානෙ ඒකාවේරිය මුලක් වත් අරගෙන ආවෙ නැද්ද ?

අර මුසල හැත්ත කැළෑව වනසලා වෙද මහත්තයො. ගල්ගේ කන්ද ලග තිබුන සුදු හඳුන් ගහ බිම පතබාලා ගහත් කුට්ටි කරලා. මම ගිය සතියෙත් ඒකෙන් පොතු ගැලෙව්වා. ඒ මදිවට ඒ වටේ පිටේ ඔක්කොම සුද්ධ කරලා. තව ටික දවසකින් බෙහෙත් බඩුවක් හොයන්න ටවුමෙ බෙහෙත් කඩේටම යන්න වැඩ සිද්ධ වෙයි වගේ.

අනේ අම්මපා...මුන්ට මොනවා කලාම හිත් වදියිද....අපේ අප්පොච්චත් ඔය හඳුන් ගහේ පොතු ඇන්න ඇවිත් මිනිස්සුන්ට බේත් කොලා. ඒවයෙ කෙළෙහි ගුණ දන්න ගමේ එකාලා ඔය වගේ අලුගුත්තේරු වැඩ කොරන්න තනන්නෙ නෑ. ගමට පිටින් ඇවිල්ලා ඔය කළු ගාමිණියා කියන එකයි, උගෙ නඩෙයි ගම අසානාසි කොරලා තමයි පස්ස බලන්නෙ. අපේ එකාලත් උන්ගෙ දුං කූරට, හැලි අරක්කු වීදුරුවට, දඩ මස් කෑල්ලට වහ වැටිලා මේ ගම විනාශ කොරනවා. අර කොස්තා කියන එකා තමයි ගමේ එකෙක් වෙලත් ගමට වින කටින්න උන්ට එකතු වෙච්ච මූලිකයා.

කථාව ඇත්ත වෙද මහත්තයො. ගමේ වැඩිහිටියො විදියට මේ හැත්ත ගමෙන් පන්නලා දැම්මෙ නැත්තං අපිට ගමක් ඉතුරු වෙන්නෙ නෑ ඕන්න. තරුණ ගැටව් ගස් ගල් ගානෙ දුං උරනවා, රහමෙර ගිලිනවා,  නාන මං කඩේ අපේ කෙල්ලෙක්ට නිදහසේ නාගන්න නෑ. දර ඉපලක් ඇන්න එන්න කැලෑ වදින්න නෑ. මුන්ට අම්මලා අක්කලා නැද්ද වදේ..

කථාව ඇත්ත සියාතු ගොයියො...මම මේ ඉවසාන ඉන්නෙ අපේ මැණිකෙ කියන හින්දා...නැත්තං මගේ මන්තර සාස්තර ගුරුකං වලින් ඔය ගාමිණියව තීන්දු ගමන් යවන එක මට මහ කජ්ජක් නෙමෙයි.
.......................................................................................................

ලපයො....මෙහෙ වර...අර බඩ ඉරිඟු වගාවට පෝර ටිකක් දාන්න කියලා මම කී සැරයක් උඹට කිව්වද ? උඹලට ඉතිං නාන මංකඩේ ගෑණු නානවා බැලුවාම ඇති. මෙතැන වැඩ වලට හෙණ ගැහුවත් කමක් නෑ.

බයාදු ලෙස හිස පහත් කරමින් තමා සමීපයට එන ලපයා දෙස ගාමිණී බලා සිටියේ තරමක කෝපයෙනි.

අන්තිමට ගෙනා පෝර කවරෙ ඉවර වෙලා දවසක් දෙකක් වෙනවා මහත්තයො...

තොගෙ කටේ පිට්ටු හිරවෙලා තිබුනද ඕක මට වේලාසන කියන්න බැරි උනේ..ඔන්න ඔය කමිසයක් ඇඳගෙන වරෙන් එහෙනං ටවුමට යන්න. බඩ ඉරිඟු ටික මලොත් ඒකට මුවා කරලා වවපු අනිත් ඒවත් මිනිස්සුන්ට පේනවා.

කළු ගාමිනීගේ ගොරකා මඳ මෙන් රත්වූ ඇස් ගෙඩි දෙක පෙර දා රාත්තිරියේ පැවති මධු සාදයේ සලකුණු බාහිර ලෝකයට කියා පාන කැඩපතක් බඳුය. කලු ඉරි වැටුන සුදු සරම ඔසවා කැහැපට ගහ ගත් හෙතෙම ඈතින් පෙනෙන කඳු වලල්ල දෙස හිස් බැල්මක් හෙලා නවීන පන්නයේ කැබ් රථයේ රියදුරු අසුනට බර වූවේය.

කොස්තා...උඹත් නැගපං...

පිල් කණ්ඩිය මතට වී  වාහනය දෙස බලා සිටි කොස්තාට ගාමිණීගෙන් ලැබුනු ආරාධනාව සිතට සතුටක් එක් කර ඇති සෙයකි. රියදුරු අසල ඉදිරි අසුනේ අසුන් ගත් කොස්තා වාහනයේ පැති වීදුරුවෙන් තම කෙස් රොදක් හිසේ උඩට වෙන්නට සකසා ගත්තේය.

උඹ ඉරුම් පට්ටලේ ඉන්න උන්ගෙ සිල්ලර කාසි ගනං බේරුවද ? කළු ගාමිණී නොසිතූ අවස්ථාවක මුනිවත බින්ද නිසාදෝ කොස්තා මදක් ගැස්සී ගියේය.

ඔ..ඔව් ඔව් ගාමිණී මහත්තයා...මම උන්ට කන්න බොන්න අඩුම කුඩුම ටිකත් ගිහින් දුන්නා.

බොහොම හොඳයි. ඔන්න ඔහොම කැපවීමෙන් වැඩකරගෙන ඉඳිං...උඹ ගැන මම නොසලකා ඉන්නෙ නෑ බොල. ගාමිණී මහත්තයා කථා කරන විට සීල් අරක්කු කුයිලක් දැනෙන බව කොස්තාට හැඟෙයි.

දැන් බලහං මම මේ ගමට එද්දි මට බයිසිකල් කටුවක් වත් තිබුනද...අද මේ ලක්ෂ ගානක වාහනයකුත් තියාගෙන යස අගේට ඉන්නෙ. අන්න ඒ වගේ කැපවෙලා වැඩකරපු හින්දා. මෙදා සැරේ තේ්ක්ක ලෝඩ් එක සලමොන් මුදලාලිට බාලා...අතට ගාන ලැබුන ගමන් මම උඹටත් මෝටර් සයිකලයක් අරන් දෙන්නං.

කොස්තාට දැනුනේ පුදුමාකාර ප්‍රීතියකි. නිතර දෙවේලේ ඉරුම් පලටත්, වඩිය පෙරන ස්ථානයටත් යන ගමන වෙහෙසකර එකකි. බයිසිමොටෝවක් ලැබෙන්නේ නම් රාං කුරුල්ලා වගේ යන්නට හැකි බව ඔහුට සිතෙයි.

ඇරත් මේ ගමේ උන්ට පේන්නට හන්දියේ කඩය ලග, නාන මංකඩ ලග ගුරු පාරේ, තොට දෙන්න ගෑණු මෙහෙ නෑ යයි කියා පද පලිච්චි කොට ගෙමිදුලෙන් පන්නා ගත් අදිරියන් ගොයියාගේ නිවෙස අසලත් තමාට බයිසිමොටෝවේ තේජස පෙන්වන්නට හැකිය.

හැබෑට...අනේ කොච්චර දෙයක්ද ගාමිණී මහත්තයා...මට ඒක පදිනකං ඉවසුම් නෑ...

කොස්තාගේ වල ගැහුණු දකුණු කම්මුලත්...ඇහැ යටට වෙන්නට ඇති අව්වට කළු ගැහුණු තුවාල කැළලත් තමා දෙස බලා සිනාසෙන්නේ යයි ගාමිණීට සිතෙයි.

ලපයො...තෝ රෙන්න ගියාද බොල....

ගමනක් යන්නට කථා කරන හැම විටෙකම වළ කක්කුස්සිය සොයා දුවන ලපයා ගැන දන්නා කළු ගාමිණී උස් හඩින් කෑ ගැසුවේය.

මේ එනවා ගාමිණී මහත්තයො...මේ ලගම එනවා....මට කියන්න අමතක උනා නෙව..අනිද්දට පෙරන රාජකාරියට සීනි මදි කියලා සිරිමලා පයින්ඩයක් එවලා තිබුනා...අපි ඒකත් මේ ගමනෙන්ම අරගෙන එමුද ?

පුදුමයි...ඕක උඹට මතක තිබුන එක...නැත්තං පහේ කෑන් ටිකත් අරගෙන බඩු ටික පටවන්න එතනට ගියාම තමයි මම දැනගන්නෙ.
.......................................................................................................
කැබ් රථය වල ගොඩැලි වල වැටෙමින් ගැස්සෙමින් පැද්දෙමින් ඉදිරියට ඇදෙයි. මෙවැනි ගමනක් යන්නට ගාමිණී මහත්තයා ආරාධනා කරන්නේ කලාතුරකින් දවසක නිසා ලපයා තමා පසුකර පසුපසට ඇඳෙන ගහ කොළ දෙස ආශාවෙන් බලා සිටියි.

මහත්තයො..අර යන්නෙ වෙද රාළගෙ ලොකු කෙල්ල...ඈතින් ඇදෙනා යුවතියක කළු ගාමිණීට පෙන්වූ කොස්තා  ඇසක් වසා ඉඟි මැරුවේය.

හැඩකාරියක් වගේ නේද බොල...හිටහංකො හොද වැඩක් කරන්න.

ගුරුපාර අයිනේ දිගින් දිගටම කුඩා පරිමාණයේ මඩ කඩිති සමූහයකි. ඒ ඔස්සේ වේගයෙන් රිය පැදවූ කළු ගාමිණී හිත යටින් සතුටු වූවේය.
.......................................................................................................
අයියෝ........

එක තැන නතර වූ මාලිකා ඇය හැඳ සිටි සුදු පැහැති දිගු සාය දෙපසට අල්වාගෙන සිටියි. සාය පුරාම ඇත්තේ දුඹුරු පැහැයෙන් යුතු මඩ පැල්ලම්ය.

කවුද පුංචි මැණිකෙ ඒ වාහනේ මහ වේගෙන් ගිය නොසන්ඩාලයා...

කවුද ඉතිං අර කළු ගාමිණී කියන පෝරිසාදයා නොවැ... බලන්න නැන්දෙ...මේ මඩ හේදුවත් යන එකක් නෑ.

යකඩෝ මුන්ට ගිය රට..ගමේ කෙනෙක්ට දැන් පාරෙ යන්නත් මුන්ගෙන් අවසර ගන්න වෙලා නොවැ. අර කොස්තා කියන එකාද ඉස්සරහ උන්නෙ...උගෙ මූණ විතරයි මම යන්තමට දැක්කෙ...

ඔව්...උන් තමයි අපේ ගමේ එකාලා වෙලත් පිටින් ආපු උන්ට හේත්තු වෙලා ගම වනසන්න උල්පන්දම් දෙන්නෙ. අප්පච්චිත් හරිම අමනාපෙන් ඉන්නෙ මුන්ගෙ වැඩ ගැන.
.......................................................................................................
මොකද දුවේ මේ...සාය පුරාම මඩ ඉහිරිලා...වෙද හාමිනේ නිවෙසට ගොඩවෙන සිය වැඩිමල් දියණිය දෙස විශ්මයෙන් යුතුව බලා සිටියාය.

දැන් අපිට ගමේ පාරක යන්නත් බෑ අම්මෙ. මඩ වලවල් දැක දැකත් කළු ගාමිණීයා උගේ වාහනේ එලෙව්වා මහ හයියෙන් ටවුම පැත්තට.

මැණිකෙ තවත් නම් මම ඉවසන්නෙ නෑ. අපි මේ ගමේ පාරම්පරික මිනිස්සු...පිටින් ආපු උන් ගහන පදයට නටන්න අපි කවුද. ග්‍රාම සේවක උන්නැහේට මම කීප වතාවක් කිව්වා මේ සිද්ධ වෙන නීති විරෝධී වැඩ ගැන. ඒ ගැන පියවරක් තවම අරගත්තෙ නෑ. මට ආරංචි විදියට මිනිහටත් දඩමස් ගාතයක් දෙකක් ලැබෙනවලු. මේ ගමේ හැම එකාම උන්ට අහුවෙලා.

තම සැමියාගේ මුහුණ මෙලෙසින් රත් පැහැ වන්නේ අධික කෝපයක් ඇති වූ පසුව බව වෙද හාමිනේ දනියි. එවන් විටෙක ඔහු අස්වසන්නට මොන ඒජන්තයා ආවත් බැරි බවද ඇය හොඳින් දනියි.

අද දෙකෙන් එකක් බේරගන්නම් මම...ඉවසන්න ඉවසන්න මුන් හිතාන ඉන්නෙ අපි නිවටයි කියලා. ගෙයි මුල්ලේ සගවා තිබූ දුර්වර්ණ වූ කඩුවක් අතැතිව සරම එක් අතකින් ඔසවාගෙන වෙද රාළ මහමගට බැස්සේ ඇඹේනියගේ මෙන්ම දියණියන් දෙදෙනාගේද බාධා කිරීම් තඹයකට මායිම් නොකරය.

සියාතුවෝ / සුනිමලෝ / රතු මාමේ / නැන්දේ...වෙද ගෙදර බෙරිහන් දීම් කණවැකුනු අසල්වැසියෝ වෙද රාළ පිටුපස  ගුරු පාර අද්දරට එක පිම්මේ දුවයි. ත්‍රාසයත් භීතියත් නිසා ලොමු දැහැගැන්වුන දෑස් ඇති මාලිකා ආයාසයෙන් සිත තද කරගත්තාය.
.......................................................................................................
ගිය වාරෙට වඩා මේ වාරෙ සීනි මිටියක ගාන වැඩිවෙලා බං...පෝර නම් ඒ ගානමයි.

තුන්වෙනි ගියරයේ සිට හතරවැනි ගියරයට ගියර් ලිවරය කරකවමින් කළු ගාමිණී තම ගෝලබාලයන් සමග කථා බහේ නිරත වෙයි.

වෙදාගෙ කෙල්ලට යස වැඩේ උනේ...මම දැක්කා ඒකිගෙ සාය පුරාම මඩ විසික්ක වෙන හැටි.
ලපයාගේ අවිනීත සිනහව ගාමිණී තුල ඇති කලේ සියුම් සතුටකි. ගෙයක් දොරක් පුළුටක් නොමැති කැලෑ මණ්ඩිය පසු කල රථය ගම්පියසට ආසන්න වංගුවකින් මතු වූවා පමණකි.

කවුද යකෝ පාර හරහා කොටයක් දාලා තියෙන්නෙ.

රථය නැවතූ කළු ගාමිණී බිමට බැස්සා පමණකි. හතර අතින් ඔහු වෙත කඩා පීනූ වෙදරාළ ප්‍රමුඛ ඔහුගේ අතවැසියන්ගෙන් ඔහුට ලැබුනේ දැඩි ප්‍රහාරයකි.

තෝ හිතුවද යකෝ තොගෙ කෙලි වලට අනිත් උන් භය උනාට මම භය වෙයි කියලා. මගේ දරුවට අඩත්තේට්ටම් කරන්න උඹ..අද මේකව මම මෙතනම බාවනවා...අත ඇරපල්ලා...යකුනේ...

වෙද රාළගේ කෝපය නිම්හිම් නැත. හදිසි කෝපය නිසා ඔහු කරදරයේ වැටෙන්නට හැකි බව ඉවෙන් මෙන් දැනගත් සෙසු පිරිස ඔහු අල්ලා පසෙකට කොට, රථයේ උන් දෙදෙනාටද බඩකට පුරා සංග්‍රහ කරන්නට අමතක නොකලහ.

තොපි එහෙනං මට අත ඉස්සුවා...නයාට ගහලා පොල්ල වරද්ද ගත්තා කියලා හිතාගනියව්...බලාගමුකො....එදාට ඔය කාට කාටත් මේවට වන්ධි ගෙවන්න වෙයි. උඩුතොල පිපිරී වැගිරෙන ලේ බිදක් පිටිඅත්ලෙන් පිසදා ගනිමින් කළු ගාමිණී ගුගුලේය.
.......................................................................................................
මට ඉවසන්න බෑ බොලව්....ඉරුම් පට්ටලේ ඉන්න උන්ටයි...වඩිය පෙරන උන්ටයි එන්න කියාපිය...අද රෑම මම වෙදාව කම්බස් කරනවා...මට අත උස්සපු එකෙක් වැඩිකල් යහතින් තියලා නෑ...

ගාමිණී මහත්තයා..කේන්තියෙන් වැඩ කරන්න යන්න එපා. අපි හිමින් සීරුවෙ හීන් නූලෙන් වැඩක් දෙමු. අපි දෙන්නටත් උන් තැලුවා නොවැ. කොස්තා හිතේ කැකෑරෙන කෝපය සගවාගෙන කථා කරයි.

උණ ගැනුනු එකෙකු මෙන් තටු පොරවා සිටින ලපයා. තවමත් බියෙනි.

කොස්තයියා කියනවා වගේ මහත්තයා ඕවට පැටලෙන්න හදිස්සි වෙන්න එපා...මහත්තයට මොනවා හරි උනොත් අපිත් ගමේ වසලා හමාරයි.

මට මොනවා වෙන්නද බොල...මම වැඩිකල් වෙදාට රජකම් කරන්න දෙන්නෙ නෑ මේ ගමේ.
.......................................................................................................
වෙදරාළගේ ගුටි කෙළිය නිම වී සති දෙක තුනක් ගත වෙන්නට ඇත. තමාට පහර දුන් එකාලාගෙන් පළිගැනීමේ චේතනාවෙන් ගාමිණී තවමත් දැවෙයි.

කොස්තා...මගෙ බඩ ටිකක් රිදෙනවා බං...දැන් ටික වෙලාවක ඉදං...ඊයෙ ඉරුම් පට්ටලේ උන් ඉබි මස් උයලා තිබුනා. මමත් බඩජාරි කමට කෑවා...ඒකද දන්නෙත් නෑ.

ගාමිණී මහත්තයට මං කෝපි එකක්වත් හදලා දෙන්නද...

කොස්තා සකසා දුන් කෝපි කොප්පයෙන් සප්පායම් වී පැයක් දෙකක් ගෙවුන පසු ගාමිණී යටි බඩ අල්ලාගෙන කෙඳිරි ගාන්නට වූවේය. ඉවසන්න බෑ බං..බොකු බඩවැල් අඹරනවා වගෙයි...මේ මොන කරුමයක්ද එක සැරේට මට උනේ.

තව තවත් රෑ බෝ වන විට ගාමිණීගේ තත්වය ඉතාම අයහපත් වූවේය. කෙලින් සිටගෙන සිටීමට පවා නොහැකි වූ ඔහුගේ අකමැත්ත නොසලකා කොස්තා වෙද ගෙදර දිව්වේය.
.......................................................................................................
තොපි මේ ගමට කරපු විනාශය දැකලා දෙයියො දීපු දඬුවමක් වෙන්ට ඇති. ඒත් ඉතිං අපේ ලගට බේතක් හේතක් ඉල්ලගෙන එන හතුරට උනත් උපකාර කරන්නය කියලා තමයි අපේ මුතුන් මිත්තො අපිට කියා දීලා තියෙන්නෙ.

මෙන්න මේ චූර්ණය දෙහි ඇඹුලෙන් අනලා මදටිය ඇටයක් වගේ ප්‍රමාණෙට පුංචි ගුලි හදලා ලෙඩාට ගිලින්න දීපං. ගුලි තුන හතරක් හොඳටෝම ඇති. හැබැයි මේක අනන්න ඕනෙ මැටි භාජනේක දාලා...තේරුනාද ගොයියො.

හිස ගිණිගත් කොස්තා නැවතත් තේක්ක කෑල්ලේ නිවස වෙත එන විට දැඩි වේදනාවකින් බිම වැටී දඟලමින් උන් කළු ගාමිණී ඈත තියාම දුටුවේය.

මම ලපයව යැව්වා ඉරුම් පොලේ වාහනයක් එලවන්න පුලුවන් එකෙක්ව හොයාගෙන එන්න ඉස්පිරිතාලෙටවත් යන්න. මට ඉන්න බෑ යකෝ...තෝ මොන මඟුලකට වෙද ගෙදර දිව්වද...ඔය වෙදාගෙ බේත් බොන්න මට ලැජ්ජාවක් නෑ කියලා හිතුවද ?

එහෙම කියන්න එපා මහත්තයො...වෙද රාළත් මොකුත් නොකියා බේත් ටික දුන්නෙ දැම්ම ලෙඩාට දෙන්න කියලා.

මැටි භාජනයක්ම ඕනෙ මේක අනන්න...කුස්සියෙ භාජන මේ ලපයා කොහෙ තියලද මන්දා. 
.......................................................................................................
වෙද රාළගේ චූර්ණය ගිල අවසන් වනවාත් සමග අසාධ්‍ය වූ කළු ගාමීණී රෝහලට යන්නටත් පෙර අතර මගදී රථය තුලම අවසන් ගමන් ගිය බව ගම පුරා ලැව් ගින්නක් සේ පැතිරී ගියේය.

බේත් කියලා වෙදා වහ කවන්න ඇති. මොනවා උනත් ගාමිණියා මැරුන එක ගමට හොඳයි. අර මන්තිරියා එක්ක එකතු වෙලා කැලේ වැනසුවා ඒකා.

කොහොමත් ගුරුකම් කරලා ගාමිණියව මරනවා කිය කියා නොවැ හිටියෙ . උන්දැ එහෙම කරන්නත් ඇති.

ගම්මුන් තැන තැන රොක් වී මේ මරණය ගැන විවිධ දේ පවසති..

අපේ ගාමිණී මහත්තයට ඔය වෙද රාළ හොඳටම තඩි බෑවා..දැන් ටික දොහකට උඩදි...ඒ බවත් අමතක කරලා කරන්නම දෙයක් නැති තැන තමයි මම වෙද ගෙදරට දිව්වෙ ඔය බේත් ටික අරගෙන එන්න. දෙහි ඇඹුලින් අනලා දෙන්න කියලා චූර්ණයක් තමයි එදා දුන්නෙ මහත්තයො, සිදුවූ සියල්ල කොස්තා පොලිසියේ ලොකු මහත්තයාට විස්සෝපයෙන් යුතුව කීවේය.

වෙද මහත්තයා මේ තියෙන කාරණා කාරණා එක්ක මට තමුන්ව සැකපිට අත්අඩංගුවට ගන්න සිද්ධ වෙනවා.

අනේ මහත්තයො....ලෙඩ්ඩු දහස් ගානක් සුවපත් කරපු මේ අත් දෙකෙන් මම කොහොමද මිනිහෙක් මරන්නෙ....ජිප් රථයට ගොඩවෙන්නට පෙර වෙද මහතා පොලිස් පරීක්ෂක තුමා දෙස අසරණව බලා සිටියේය.
.......................................................................................................
ඉල් මස මූසල පෙනුම ගත් වැහි කෝඩයක් තිබූ හවසක කළු ගාමිණීගේ නිසල දේහයේ අවසාන කටයුතු සොලමන් මුදලාලිගේ සහ පළාතේ මන්ත්‍රී තැනගේ සහභාගිත්වයෙන් ජන ශූන්‍ය පසුබිමක සිදුකෙරිණි.

කළු ගාමිණීගේ අඩුව ඔහු වාසය කල තේක්ක කෑල්ලේ අටවාගත් නිවසේ වෙසෙන කොස්තාට සහ ලපයාට හොඳින් දැනෙයි.

අපරාදෙ බං,  වෙදාට වේලාසන ගේම දෙන්න හදනකොට අපි ගාමිණී මහත්තයව නැවැත්තුවේ එහෙම නොකලා නම් අද මෙහෙම වෙන්නෙ නෑනෙ. සොලමන් මුදලාලි අලුත් හාදයෙක් එවනවලු මෙතැන බලාගෙන ඉන්න. මට ඉරුම් පලේ චන්දරයා කිව්වෙ ලපයො.

ඒක තමයි මොනවා කරන්නද...ගහක් ගලක් වගේ උන්නු ගාමිණී මහත්තයා මලාද කියලත් වෙලාවකට මට හිතෙනවා. 

කොස්තයියෙ කෝ බං මෙතන කුස්සිය පිළිකන්නෙ නමලා තිබ්බ මැටි භාජනේ...මේ තක්කාලි ගස් වලට දාන පොහොර මම ඒ භාජනේ තමයි හැමදාම කවලම් කලේ.


මම කාමරේ අරින සිරා කොලුවා.

Sunday, August 17, 2014

95 නවරත්න සහ පද්මිණී

රත්නයො තෝ කොහෙද බොල මක බෑ උනේ...ඉක්මනට වරෙංකො තේ එක හදාගෙන.

තමා අත හැර ඉවතට ඇදෙන සිගරට් දුම දෙස බලා සිටිමින්  කෑ මොර දෙන ඩගී මහත්තයාගේ හඩ පැල් කොටය අස්සේ සිටි නවරත්නට ඇසුනේ යන්තමිනි. ඉදහිට දවසක හේන පැත්තේ එන ඩගී මහත්තයා මුදලාලිගේ ගජ මිතුරා බවත් සිගරැට්ටුවක් පත්තු කරනා සෑම විටකම වාගේ තේ කෝප්පයක් තොල ගෑමේ පුදුමාකාර පෙරේත කමකින් පෙලෙන බවත්  හේනේ ගත කල දෑ වසරක කාලය නවරත්නට කියා දී තිබේ.

ඩගී මහත්තයා....තේ කෝප්පය සමග යටහත් පහත්ව තමා දෙස බලා සිටින නවරත්න දෙස දුම් වළලු අතරින් දෑස යොමා ඩගී මහත්තයා බලා සිටියේය.

ඕක ඔතනින් තියපං... 

ඔහු එලෙස තෙපලූයේ තමා කියන්නට තටමන කාරණය පිළිබද ඉව වැටීමෙන් විය යුතු යයි නවරත්නට සිතුනේය.

ඩගී මහත්තයා...නවරත්න නැවතත් රැල් බුරුල් හැර කටහඩ අවදි කළේය.

මොකද බං...උඹ මගේ නම පුරුදු වෙන්න කියනවද ?

අපේ මුදලාලිට කියලා....මට පොඩ්ඩක් ගෙදර ගිහින් එන්න.....

හෝව් හෝව්.....මම උඹට කී සැරයක් කිව්වද රත්නයො...මම නියම වෙලාව ආවම මුදලාලි එක්ක කථා කරලා වැඩේ කරලා දෙන්නම් කියලා....තව ටික කාලයක් ඔහොම ඉදිංකො...මම වැඩේ කරලා දෙන්නම්...

උගුරෙන් උගුර පල්ලම් බහින අශෝක වීදුරුව පතුලේ කැලතෙන තේ මණ්ඩි තමාට සිනාසෙනවාදෝයි නවරත්නට සිතුනි.

වට්ටක්කා ටිකයි කරවිල ටිකයි කඩලා ඉස්තෝප්පු කෑල්ලෙ අඩුක් කරලා තියපං...බණ්ඩක්කයි, වම්බටුයි කඩන්න තව සතියක් දෙකක් යාවි. පාලයා ආවම කියහං මාව හම්බවෙන්න එන්න කියලා....මම ඒකා එක්ක මේ මාසෙ උඹලගෙ කෑම බීම අඩුම කුඩුම ටික ගන්න ටවුමට යන්නයි කල්පනාව. ඵලදාවෙන් උඹලගෙ කෑමට ඉතුරු කරගෙන ඉතිරි කොටහ හවසට මම ඉස්කෝලෙ ලග එළවළු කඩේට යවන්නං.

ඇන්තනියා අද වල් ඌරෙක් වත් එළාගෙන තිබුනොත් මම උඹලට සප්පායම් වෙන්න මොනවා හරි සැර ජාතියක් අරගෙන හැන්දෑවට එන්නං ගොයියො.... ඇහැ තියාගෙන ඉදිං වටේටම... දන්නවනෙ....බඩු ටික හොද ගානට ඇවිල්ලා තියෙන්නෙ දැං.

පැල් කොටය හැරදා ඈතට ඇදෙන ඩගී මහත්තයාගේ රථයේ සේයාව දෙස බලා සිටි නවරත්නගේ ඇතුලු හදේ සිහින් රිදුමක් ඇතිවෙයි. කිසිම කිසි දිනක නොසිතූ අයුරින් ජීවිතයට පාර වැරදී, මහා ඝණ වනාන්තරයක මං මුලා වූවෙකු මෙන් හසරක් නොදැන මහ කැළය මැද්දේ ගෙවන මේ ජීවිතය දැන් නම් නවරත්නට හොදටම තිත්ත වී තිබේ. අතීතයේ සුන්දර දවසක සිත පැටලෙද්දී නවරත්න පිල් කොටයට බර දුන්නේය.

ඡායාරූපය මෙතැනින්


අවට හමා යන ගිණියම් වූ සුළං කෝඩය මැද වුවද පද්මිණීගේ මූණු පොඩ්ඩ මතකයට නගා ගැනීමට ඔහුට අපහසු නැත. ගාමන්ට් ෆැක්ටරියේ දහසක් නෙත් වසා ඇයට ආදරය ගැන කියා දුන් හැටිත්, ඇයව ජීවිත කාලයම ආදරයෙන් බලා ගන්නට පොරොන්දු වූ හැටිත්, වංශය කබල් ගෑමෙන් කෝපයට පත් ඇගේ පියාගෙන් සහ සහෝදරයාගෙන් එල්ල වූ බාධා අභියෝග මැද හොර රහසේ හද එළිය යටින්  ඇය කැදවාගෙන පැමිණ, පද්මිණි සමග පොතේ අත්සන් කර දීග කෑ හැටිත් නවරත්නගේ හදවතට අමුතු බරක් එක්කර තිබේ.

ෆැක්ටේරියේ ගබඩාවේ වූ හොරකමකට නිරපරාදේ තමා හසුකර යකඩ කූරු ගනින තැනට වැඩ කටයුතු සිද්ධ කර පද්මිණී සමග තහනම් ගහේ ගෙඩි කන්නට උත්සාහ කල ගබඩා පාලක දාබරේ ගැන තරමක කෝපයක්ද ඔහුගේ හිතේ උපදී. ඒ කාලකණ්නියා හින්දා නේද මට ජොබ් එක නැති උනේ...මේ ප්‍රශ්න හැම එකක්ම පටන් ගත්තෙ...ඕකාව මරලා කෑවත් මදි. නවරත්න තමාටම කියා ගත්තේය.

රැකියාව අහිමි වීමෙන් පසු පද්මිණීගේ තනි වැටුපෙන් කෙටි කාලයක් අපහසුවෙන් කුලී නිවෙසක ජීවත් වුවද ගාමන්ට් ෆැක්ටරියේ උන්ගේ උසුළු විසුළු, කයි කතන්දර අසමින් තව දුරටත් එහි සේවය කරන්නට බැරි තැන පද්මිණී රැකියාවට සමු දුන්නාය. අහස උසට නැගුන ණය බර මෙන්ම ජීවන බරද අහිංසක නවරත්න තලා පෙලා පාගා හප කරමින් තිබූ අවධියක රැකියාවක් සොයාගැනීම බොහෝ වෙහෙසකර වූයේ ෆැක්ටරියේ හොරකම සමග තම නම ඈදා පතුරුවා තිබූ කැළෑ පත්තර නිසා බව නවරත්නට සිහිවෙයි.

අවසානයේ නවරත්නට පිහිටට සිටියේ හන්දියේ තුන් රෝද රථ නැවතුමේ සමන්ත මල්ලී පමණකි.

නවරත්න අයියා...ගම්පහ ඉන්න මුදලාලි කෙනෙක් හොද විශ්වාස වන්ත මිනිහෙක් හොයනවා එයාගෙ හේන බලාගෙන වැඩ කරන්න. මුදලාලි හොද සල්ලිකාරයා. වැල්ලවාය පැත්තෙ හෝටලේකුත් තියෙනලු. වැඩිපුරම එළවළු බිස්නස්ලු කරන්නෙ. උඹට හොද ගානකුත් ගෙවයි. මම අදුනන මහත්තැන් කෙනෙක් ඊයෙ මගේ වීල් එකේ හයර් එකක් යන ගමන් කිව්වෙ. හැබැයි එක පුරස්නයක් තියෙනවා.

ඒ මොකක්ද මලයො...

මුදලාලි හොයන්නෙ තනිකඩ කෙනෙක්ව...බැදපු අයව ගන්නෙ නෑලු.

කමක් නෑ බං...අතේ ශතේ නැති වෙලාවෙ මොකක් හරි කමක් නෑ ජොබ් කට්ටක් ලැබෙනවනං... 

මුදලාලි අමුතුම පුද්ගලයෙක් බව පළමු හමුවේදීම නවරත්නට දැනුනි. හිනා කදුළක් මූණේ නැති, සැරපරුෂ ලෙස හඩනගා කථා කරන දේහදාරී ඔහු සමග ගණුදෙනුව බොහොම ප්‍රවේශමෙන් කල යුතු එකකි.

උඹේ නම මොකක්ද කිව්වෙ ?

නවරත්න..මහත්තයො

උඹ බැදලද ?

නෑ මහත්තයො.....

එහෙනං හෙට ඉදන් කතරගම හේනෙ වැඩට පලයං...එතන ඉන්නවා ඩගී කියලා මහත්තයෙක්. එයා කියයි උඹ කරන්න ඕනෙ දේවල්...අනං මනං කණු කුණු බෑ. නිතර නිතර ගෙදර යන්න අරවා මේවා බෑ. ගෙදර යන දවසක උඹේ පඩිය මම එකසැරේ ගෙවනවා. කන්න බොන්න අදින්න වෙලාවට කලාවට ලැබෙයි.තේරුනාද නවරත්න ?

මේ ජස්ටින් මුදලාලි හොදට හොදයි නරකට නරකයි...මා එක්ක බබා හුකුං බෑ ගොයියො....වංචාවට බොරුවට දැඩි දඩුවම්, හෙට කොළඹ ආපු ලොරියක් පෝර අරගෙන කතරගම යනවා. උඹට ඒ එක්ක යන්න පුලුවන්. එහෙනං ගමන තීන්දුයි.....

නවරත්න අයියා මොනවද බං උඹ අහස පොළව ගැටලන්න වගේ කල්පනා කරන්නෙ. පාලයා ලගටම එනතුරු නවරත්න දුටුවේ නැත.

මොනවද බං ඉතිං ගෙදර තොරතුරු ගෑණි ගැන බං...දවසට කී පාරක් මැරි මැරි උපදිනවද ...මේක නම් පූරුවෙ කරපු මහා කරුමයක්.

මෙතනට එන කෙනෙක්ට මුදලාලි යන්න දෙන්නෙ නෑ කියලා තමයි මම එද්දි හිටපු උන් කිව්වෙත්...මුදලාලි එලවළු වලට මුවා කරලා වවන අනිත් ඒවා ගැන රට්ටු දැනගනියි කියලා වෙන්න ඇති. මං වගේ අම්මෙක් අප්පෙක් ගෑණියෙක් දරු මල්ලෙක් නැති එකෙක්ට මේක හොද උනාට උඹට එහෙම බෑ තමයි. අපරාදෙ උඹට මේ බඩකඩිත්තුවට එන්නෙ නැතුව ඉන්න තිබුනෙ.

කවුද බං දන්නෙ. මම ආපු දවසෙ ගෑණිව මහ ගෙදර ගාවට ඇරලවලා ආවට පස්සෙ එක ලියුං කරදහියක් ලියන්න පුලුවන් උනා කියලයැ...දැන් වෙන මිනිහෙක් එක්ක පැටලිලාද කියන්නත් බෑ. නවරත්නගේ වියළි සුසුමක් වා තලයට එකතු වෙද්දී ඩගී මහත්තයාගේ කැබ් රථය ඈතින් මතුවිය.

රත්නයො...උඹ පාලයට පයින්ඩෙ කිව්වෙ නැද්ද ? මම මේ බලාගෙන ඉදලා ඉදලා බැරිම තැන ආවෙ...උඹලට කන්න බොන්න හාල් සිල්ලර ටික ගේන්න යන්න පෝර කවර දෙක තුනකුත් අරගෙන නැගපං පාලයො.

කැබ් රථය තම දර්ශන තලයෙන් ඉවතට ඇදී යන විට සුපුරුදු තනිකම, පාලුව, සමග කෝපයකින්ද හිත වෙලී යන අයුරක් නවරත්නට දැනිනි. හිරේ ගියා නම් මීට වඩා නිදහසයි....වරෙක ඔහුට සිතෙයි.

පැල් කොටයේ ඉස්තෝප්පුවේ මැටි ගෑ පිල් කොටයේ ඉදගෙන සිටින ඔහුට හේනේ සරුවට වැවී ඇති විවිධ භව භෝග පෙනෙයි. මේවාට ජලය සැපයීමත්, ඵලදාව නෙලීමත්, පොහොර දැමීමත් ඇරුනු විට බර වැඩකට තිබෙන්නේ අලුත් වගාවක් කරනා කලෙක පාත්ති සකසා විවිධ බීජ වර්ග දිගේලි කිරීම පමණකි.

මුදලාලි එළවළු වවන්නේ එක්වරම හේනට පිවිසෙන කෙනෙකුට පෙනෙන්නට බව නවරත්න දනියි. එළවළු පසුකර තවත් දුර ගිය විටෙක මුදලාලිට ධන නිධානය ලබා දෙන කංසා වගාව පෙනෙයි.

හේනට පැමිණි මුල්ම දින රූපවාහිනී පුවත් වලින් පමණක් දැක තිබූ මේ ශාඛය දුටුවනම ඔහුගේ හිතේ හටගත් කුහුල, පොලෝසියට හසුවේදැයි ඇති වූ භිය, ඩගී මහත්තයාගේ උපදෙස් මේ දැනුදු ඔහුට දැනෙන්නා, ඇසෙන්නා මෙන්ය.

නවරත්න...උඹට කැමති කාලයක් මෙතන වැඩ කරන්න පුලුවන්. මෙහෙන් යන දවසක වැඩ කරපු අවුරුදු ගානටම හරියන ගානක් එකසැරේ දෙයි. හැබැයි ජස්ටින් මුදලාලිගේ නීති රීති වලට පිටින් වැඩ කරලා, හොර බොරු කරලා විතරක් අහුවෙන්න එපා. මුදලාලි නාහෙට අහන්නෙ නැති මිනිහා. උඹව කම්බස් කරලා මිසක් පස්ස බලන්නෙ නෑ එහෙම උනොත්...ඒක ඉරහද වගේ විශ්වාසයි.

එවක් පටන් මහත් වූ භීතියකින් හේනේ කල් ගෙවන නවරත්නට පද්මිණීගේ මතකය හැම විටෙකම එකතු කලේ දුක්බර හැගීමකි. තමා තනිකඩ යයි පවසා දැන් කසාද බදින ලද එකෙකු යැයි කීම මුදලාලිගේ කෝපාග්නිය ඇවිස්සෙන්නට හොදටම ප්‍රමාණවත් බව ඔහු දනියි.

මනසේ හොල්මන් කල තවත් සිතුවිලි සමුදායක සිරවී සිටි නවරත්න ඉන් මිදුනේ හෝරාවකට පමණ පසු හඩනගා පැමිණ මිදුලේ නැවතුන ඩගී මහත්තයාගේ රථය නිසාය. හාල් ඇතුලු වෙනත් අඩුම කුඩුම පැටවූ පොහොර ගෝනි කීපයක් එහි පසුපස කොටසේ තිබූ අතර ඒ කොටසේ වාඩිගෙන සිටි ඇන්තනියා නවරත්නගේ ඇසට හසුවූයේ රථය කරා ගිය විටදීය.

පංකාදු වල් ඌරෙක් එලාගත්තා බං ඊයෙ රාත්තිරියෙ...මුදලාලි මහත්තයටත් කොටහක් යැව්වා වැල්ලවායෙ හෝටලේට. මේ අපේ කොටහ. රත්නයො උඹේ අත් පාරට්ටුයිනෙ බං...හොද රහට හදලා ගනිං.

හේනේ ආරක්ෂාවට කොයි වේලාවෙත් තුවක්කුවක් අත දරාගෙන හේන පුරා කරක් ගසන ඇත්තනී, මුදලාලිට ඉතාම කීකරු මිනිහෙක් බව ගෙවුන කාලය තුල නවරත්න හදුනාගෙන තිබේ.

රත්නයො...ඌරු මසට මෙන්න තව දේවල් ගෙනාවා.

සීල් අරක්කු බෝතල් දෙකක් පිල් ගැට්ට මත තබමින් ඩගී මහත්තයා කෑදර සිනහවක් නගයි.

මුදලාලි මහත්තයා හෝටලේ ඉන්නවා, රෑ වෙලා සමහර විට හේනට එයි. මස් ටික හොදට හදලා ගනින් රත්නයෝ...

හේනට පැමිණෙන්නට පෙර සිටම ඉවුම් පිහුම් කටයුතු සදහා නවරත්නට තිබූ හැකියාව නිසාම හේන තුල බොහෝ විට කෝකියා වූයේ ඔහුය.

ඌරු මස් කපා  සෝදා කුළු බඩු සමග මුසුකර ලිප තබන විටත් නවරත්න කල්පනා කරමින් සිටියේ මේ මරු කපොල්ලෙන් ගැලවෙන විදියක් ගැනයි.

අද මට මෙතැනින් පැනලා යන්න බැරිවෙයිද ? ඔහුට නිකමට මෙන් එලෙස සිතුනේය.

රත්නයො...මුදලාලිටම හිතිලා උඹට යන්න දෙන දවසක් වෙනකං ඉදිං...ඊට කලින් යන්න ඇහුවොත් උඹට යන්න කියයි. ඒ උනාට උඹට ගෙදර නම් යන්න වෙන්නෙ නෑ ගොයියො. උඹ එන්න කලින් හිටිය කීප දෙනෙක්ම උඹ වගේ වැඩ කරලා මුදලාලිගෙන් අහලා ගෙදර ගියා. හැබැයි උං ගෙදර ගියාද කියලා නම් මම දන්නෙ නෑ.

ඇන්තනී තමා දරුවෙකු මෙන් ආදරයෙන් රැක බලාගන්නා තුවක්කුව රෙදි කඩකින් පිස දමමින් නවරත්න සමග  අතීතයේ දිනක දෙඩූ ඒ බස් ඔහුගේ සිතේ හොල්මන් කරයි. තමා විවාහකයකු බව ඇන්තනිට සැළ කල දවසක ඔහු බැරෑරුම් පෙනුමක් මුහුණට ආරූඩ කරගනිමින් ඇසූයේ මුදලාලිට බොරු කිව්වේ ඇයි කියා පමණකි.

මුදලාලි මේකට බැදපු නැති උන් ගන්නෙ පවුල් බරක් නැති හින්දා දිගටම ඉදියි කියලා හිතලා. ඒ හින්දා උඹ බැදලා කියලා දැන් කිව්වොත් බොරු කිව්වා කියලා මුදලාලිට ගොඩාක් තරහා යයි. මුදලාලිට බොරුව පේන්න බෑ. නයා වගේ තමයි එහෙම වෙලාවට.

කෙමෙන් කෙමෙන් හේනේ පැල් කොටය වෙත අදුර ගලාවිත් පසුව එය ඝණ අදුරේ වෙලී ගිය අයුරු මස් හොද්දට තනි රකිමින් සිටි නවරත්න දුටුවේ නැත. කුට්ටි කැපිය හැකි ගණ අදුරට එළියක් දෙමින් ඉස්තෝප්පුවේ යට ලීයේ පාල විසින් එල්ලූ පැට්‍රෝල් මැක්ස් ලාම්පුව නිසා ඒ කොටසට තරමක එළියක් වැටී තිබේ. ඒ එළිය යට දුම්බර පැදුරකි.

උඹේ හොද්දෙ සුවද මිදුලට එනවා බං...මම මේ ඉන්න බැරි තැන ආවෙ..ඩගී මහත්තයා සිගරට් කහටින් දුර්වර්ණ වූ දසන් දක්වා සිනාසී ගොජ දමන මස් හොද්දෙන් මස් කැබැල්ලක් ඩැහැ ගත්තේ උකුසු වෙසිනි.

පංකාදු පහයි බං....උඹේ මස් හොද්දට ගහන්න මස් හොද්දක් මුදලාලිගෙ හෝටලේ උන් වත් හදන්නෙ නෑ...අම්මපා....

ඇන්තනියො...අඩුම කුඩුම ටික සූජානම් කරලා ගනිං...පාලයො මයියොක්කා ගහක් දෙකක් උගුල්ලපං. ඩගී මහත්තයා  උපදෙස් දෙමින් මිදුල දෙසට යන විට ඌරු මස් හොද්ද ලිපෙන් බා ඇතිලියකින් වසා දමන්නට නවරත්න කටයුතු කළේය.

මිදුලේ පසෙක ඇටවූ දර ලිපක් මත හේනෙන් ගලවා කෑලි කල මඤ්ඤොක්කා හට්ටියක් පැසෙමින් තිබේ. ලිපට පහත් වී පිඹිමින් සිටි පාලයාගේ මුහුණ රතු වී ඇති බව නවරත්න එක්වරම හදුනාගත්තේය.

ඩගී මහත්තයා මම නාගෙන එන්නම් එහෙනං...නවරත්න සබන් පෙට්ටියත් බාල්දි කබලත් රැගෙන පැල් කොටයට තරමක් දුරින් තිබුන වගා ළිද වෙත ගියේ කඩිනමිනි.

හිස මත පතිත වෙන සෑම ජල බාල්දියක් පාසාම ඔහු කල්පනා කලේ හේනෙන් පලායන ආකාරයයි. එළඹෙන රාත්‍රිය ඒ සදහා වඩාත් උචිත යයි ඔහුගේ හිත කියයි.

ගතේ, හිතේ, වතේ තිබුන සියලු අපහසුතාවන් සිසිල් පැනින් ස්නානය කල පසු දුරු වී ගිය වගක් නවරත්නට දැනෙයි.

රෙදි ටික වනා දමා ඉස්තෝප්පු කෑල්ලට ගොඩවෙන විට ඌරු මස් හට්ටියට අමතරව මඤ්ඤොක්කා හැලියක්ද එහි වූ පැදුර මත සූජානම්ව තිබුනි. කොච්චි යොදා සකසා තිබූ කදිම කට්ට සම්බෝලයක් මෙන්ම කැන්ද කොළ කීපයක්ද ඒ අසලම තිබුනි.

රත්නයො...උඹ එනකං අපි සළු උනේ නෑ. මුදලාලි මහත්තයා එන්න රෑ වෙයි....අපි වැඩේ පටන් ගමු එහෙනං...උඹලටත් ඉදලා හිටලා ජොලියක් තියෙන්න එපායැ....හක්කේ දතක සිරවූ මස් කැබැල්ලක් ඇගිල්ලෙන් දවටාගන්නට වෙහෙසෙමින් ඩගී මහත්තයා කියයි.

ඩගී මහත්තයාගේ සුරතින් විවර වූ සීල් අරක්කු බෝතලය අතින් අතට රවුමට ගොස් නවරත්න අසල නතර විය. අවස්ථාවක් ආවොත් පැනගන්නට සිහි කල්පනාවෙන් සිටිය යුතු යැයි තරයේ අධිටන් කරගෙන සිටි නවරත්න තම වීදුරුව මත්පැනෙන් පුරවාගත්තත් එය පානය නොකර සිටීමට ඉටා ගත්තේය.

පැට්‍රෝල් මැක්ස් එළිය යට දුම්බර පැදුර උඩ ඩගී මහත්තයාගේ හඩ උස්ව නැගෙයි. ඔහු තමා ගැන කියනා පුරාජේරුවට හූ මිටි තබමින් මහත් රුචියෙන් කන් දී සිටින ඇන්තනියාට සහ පාලයාට නොපෙනෙන්නට තමාගේ වීදුරුවේ තිබෙන රහමෙර පිල් කොටයට උඩින් මිදුල වෙත යවන්නට නවරත්න සමත් විය.

පළමු බෝතලය පතුල දකින විට නවරත්න හැර අනෙත් අයට එහි ප්‍රතිඵල දැනෙමින් තිබුනත්...තමාගේ වෙනස නොපෙනෙන්නට නවරත්න තරමක් වැඩියෙන් වෙරි ඇගට ගත්තේය.

යකෝ රත්නයො...උඹට බීලා පුරුදු නැත්තං ඔහොම බොන්න එපා....හික්....තරමට බීහං...මොකද අද බිව්වා කියලා හෙට වැඩ නොකර ඉන්නයැ...හික්...ඩගී මහත්තයා ලග ලග වැටෙන ඉක්කාව දරාගනිමින් අමාරුවෙන් වචන අමුණයි.

රත්නයගෙ අත්දෙක තමයි අත්දෙක...අපේ එමලියා වත් ඒ කාලෙ මෙච්චර රහට ඌරු මස් හදන්නෙ නෑ යකෝ...ගෑවුන තැන කන්න පුලුවන්. ඇගිල්ලේ දැවටුන මස් හොදි ලෙව කමින් ඇන්තනියා කියන්නේ තමා අතහැර ගිය බිරිදගේ නමද එයටම ගාවමිනි.

දෙවැනි බෝතලයේ තවත් කාලකට වඩා නැත. ඔලුව බරවූ පාලයා දැනටම පිල් කඩට හේත්තු වී සිටී. ඩගී මහත්තයාගේ කටින් කුණුහරුප පිට පනියි.

උඹට කියන්න රත්නයො....ඒ කාලෙ මා එක්ක බුදියගන්න ගෑණු පොර කෑවා....හික්....

මයියොක්කා හට්ටියේ භාගයක් පමණ අවසන් වී තිබේ. ඩගී මහත්තයා දැන් හොදටම දොඩමළු වී සිටියි.

ඩගී මහත්තයා...මුදලාලිට කියලා...මට....

තොට යකෝ කී සැරයක් කියන්නද ? මම කිව්වනෙ උඹට...මම වෙලාව ආපුවහම මුදලාලි එක්ක කථා කරන්නං කියලා. උඹට කලින් මෙහෙ හිටිය උන් හොරෙන් පැනලා ගියා...උපන් දා ඉදලා මේ කැලේ කරක් ගහන ඇන්තනියට උන්ව හොයාගන්න එක මහ අමාරුවක්ද බං. මුදලාලි ඉස්සරහමයි ඇන්තනියා උන්ගෙ ඔලු කටු කුඩු කලේ ....උඹටත් ඒක කරගන්න ඕන නං ඕවා අහන්න පලයං මුදලාලිගෙන්.

තවත් මද වේලාවක් වල් පල් දොඩමින් උන් ඩගී මහත්තයා වාහනය තුලට වැදී එහි දොර වසාගෙන ගොරොද්දෙ අදින්නට විය. ඇන්තනියාද පැදුරේ පසෙක බෝතලය සමීපයේ නිදා වැටෙයි. ඔලු කටු කුඩු වුවත් මේ අවස්ථාවේ පලා යා යුතුම යැයි නවරත්නගේ සිත කියයි.

අතට අහු වූ ඇදුම් කඩමල්ලක් ඇදගෙන හනි හනික සූජානම් වූ නවරත්න ලා එළියෙන් පෙනෙන පැල් කොටය දෙස තවත් මොහොතක් බලා සිට ඇන්තනියාගේ තුවක්කුව දකුණතට ගෙන  වගා ළිද පැත්තෙන් ඈතින් පිහිටා තිබූ ඇළ මාර්ගයක් ඔස්සේ ඉදිරියට ඇදුනේය. මෙහි ගත කල  දෑ වසර පුරාවටම තමා මෙපමණ දුරක් පැමිණ නැති බව ඔහුට සිහිපත් වෙයි. හැම වේලේම කොටි හපුවෙකු මෙන් හේන පුරා තුවක්කුව දරාගෙන කැරකෙන ඇන්තනියා අද නිදාගත්තේ තමාගේ පූරුවේ පිනකට යැයි නවරත්නට සිතුනේය.

කළුවරේ හෝරා කීපයක් කටු සහිත පදුරු වල පැටලෙමින්, ගල් තලා මත ලිස්සා යමින් ගැහෙද හදවත වාරුකරගෙන නිදහස සොයාගිය නවරත්න අවසානයේ මහා මාර්ගයක් අසලට ලගා වීමට සමත් විය.

බස් රථයක යාම තමාගේ ආරක්ෂාවට තර්ජනයක් විය හැකි යයි සිතූ ඔහු පරණ තාලේ ලොරියකට අත දිගු කලේ අරමුණකින් නොවේ. කදුරුවෙලට යන්නට අවැසි වුවත් ලොරිය යන්නේ කොළඹට පමණි. එතැන් සිට ඉතිරි මග කෙසේ හෝ යන්නේ යයි අධිටන් කොට ඔහු ලොරියට නැගුනේය.

දෑ වසරක්....කල්ප ගනනක් ලෙස නවරත්නට හැගෙයි. මේ ගුරුපාරේ පද්මිණි සමග හුදකලාවේ දොඩමළු වූ යටගිය දවසක අසිරිය ඔහුගේ මුහුණට ආරූඩ වෙයි. අනේ පද්මිණි මේ අවුරුදු දෙකේ කොහොම ජීවත් වෙන්න ඇත්ද ? මම කියන දේවල් ඔයා විශ්වාස කරයිද ? ඔහුගේ සිතේ නොයෙක් ගැටලු ඇති වී සැනින් නැතිව යයි.

පද්මි...ඔයා මට ගොඩාක් අාදරෙයිද ? 

ඔව් රත්තරනේ....මම ඔයා ගැන මිසක වෙන කෙනෙක් ගැන කවදාවත් හිතන්නෙ නෑ...ඇත්තමයි සත්තයි....

ඇය එසේ කියූවේ තමා පසු කරයන මාර ගස් සේවනේ සිටි දිනෙක බව නවරත්නට සිහිවෙයි.

දැන් ඉතින් තවත් මද දුරකි. ඇගේ නිවස පෙනෙන තෙක් මානයේ මද වේලාවක් නැවතී සිටි ඔහු සිත අධිෂ්ඨානයෙන් පුරවාගෙන මිදුලට පිවිසියේය.

පද්මිණි...පද්මිණි....

අම්මේ.....කවුද ඇවිල්ලා කථා කරනවා...මම බබාට කිරි දෙන ගමන්, පොඩ්ඩක් බැලුවා නං....


මම කාමරේ අරින සිරා කොලුවා.

Sunday, June 22, 2014

123 අමන්දි

ලා දම් පැහැය තවත් නිමේෂයකින් තද දම් පැහැයට හරවා අවසානයේ දිය බිදිති එකින් එක පොළව කරා එවන්නට අහස් කුස සමත් වූවේය. දුර ඈතක සිටින පෙම්වතෙක් තම පෙම්වතියට තෑගි එවන්නා සේ පොළෝ තලයද ඒවා මහත් හරසරින් වැළද ගනියි.  උසස් පෙල පන්ති යන එන කොල්ලන් කෙල්ලන් එක කුඩයක් යට ගුලිවී යනෙන දසුන වර්ෂාවෙන් බේරෙන්නට කේක් කඩය අද්දර සිටින කසුන්ගේ නෙතට සමීප වෙයි. අනේ මටත් මෙහෙම යන්න තිබුනා නං...වරෙක ඔහුට සිතෙයි.

කේක් කඩයෙන් ඔබ්බෙහි ඈතින් පෙනෙනා අරලියා ගහේ ඉහළම ඇති සුදු මල් පොකුරු වැහි හුළං කෝඩයේ වෙලී දෙපසට පැද්දෙමින් තිබෙන අයුරු කසුන්ගේ නෙතු මත සටහන් වුවද, අරලියා ගසේ ලැගුම් සොයා පැමිණ සිටි තෙත බරිත කුරුලු යුවලක් ඔහුගේ අවධානය ඊටත් වඩා දිනාගන්නට සමත් වූවේය.

කුඩ ඇත්තෝ වැහි මැද වුවද නතර නොවෙති. කුඩ නැත්තෝ කොහේ හෝ අගුපිලක පිහිට පතති. කේක් කඩේ මාළු පාන් වල සුවද නාස් පුඩු අස්සෙන් අමාෂයේ බඩවැල් කරා යන බවක් කසුන්ට සිතෙයි. අරමුණක් නැති ඉබාගාතේ යන එකෙකු මෙන් හෙතෙම තව දුරටත් වැසි මැද නිරුවත් වූ නගරයේ හැඩ තල දෙස බලා උන්නේය.

මල්ලි කඩේට එන මිනිස්සුන්ට ඉඩ දීලා පොඩ්ඩක් පැත්කට වෙලා ඉන්නවකො...තමුසෙ බැම්ම බැන්දා වගේ ඔතන හිටගෙන ඉද්දි කොහොමද මිනිහෙක් බඩුවක් ගන්න එන්නෙ.

කේක් කඩේ මුදල් අයකැමි තැනගේ කැද නැති මුහුණ දෙස කෝපයෙන් බැලූ කසුන් සැනෙන් ඉවත බලා ගත්තේය.

මල්ලි සිංහල තේරෙනවනං ඔතනින් පොඩ්ඩක් අයිනකට වෙලා කඩේට එන මිනිස්සුන්ට ඉඩ දෙනවා...මේක නිකං මුන්ගෙ දේපලක් වගේනෙ යකෝ. සිරියො අර පෙට්ටියෙ තියෙන ඥාණකථා ටිකත් මේ ෂෝකේස් එකටම දාහං...පන්ති එන ගෑණු ළමයින්ට බැරියැ දීලා දාන්න. මේකෙ කිඹුලා බනිස් ඉවර වෙද්දි අර පෙට්ටියෙන් අරගනිං.

ඉවසනු නොහැකි කෝපය  ආයාසයෙන් දරාගනිමින් කසුන් කේක් කඩයේ පසෙකට විය. අද නම් මහා ජරාම දවසක්, ෂික් විතරක්...ඔහු තමාටම කියා ගත්තේය. සර් හදන්න දුන්න ගනං ටික හදන්නත් බැරි උනා. එහෙං උදේම චුරු චුරුව, මේ වැස්සෙ කඩයක් අයිනෙවත් ඉන්න බැරි හැටියක්. කසුන්ගේ සිත විවිධ සිතුවිලි අතර අතරමං වෙයි.

කසුනා.....උඹ තාම මෙතනද....මම හිතුවෙ උඹ පන්තියෙ කියලා....

අඩේ... බඩ පුබ්බා...උඹත් පරක්කුද අද....පන්තියට යන්න තමයි බං ආවෙ...කොහෙ යන්නද මේ ජරා වැස්ස අස්සෙ. බස් එකෙන් බහිද්දිම පටන් ගත්තනෙ. 

මිනිහෙක් කඩේ අයිනට වෙලා වැස්සකටවත් ඉන්නවට කැමති නැති උන් බං මේකෙ ඉන්නෙ. අයකැමි තැන තම මිතුරාට ඉගියෙන් දක්වමින් කසුන් මුහුණ හැකිලුවේය.

අවුල් වෙන්න එපා බං...අපි කවදාවත් මේකෙන් කෑම ගන්නෙ නෑනෙ....උන්ට උඹේ ඩයල් එක හුරු නැති නිසා තද වෙන්න ඇති.

උඹ ගණං ටික ගොඩදාගත්තද ?

මොන ගණංද බං...මේ දවස් ටිකේම ක්‍රිකට් මැච්...පොතක් අතින් ඇල්ලුවෙ නෑ...ගාණක් හදන්න පටන් ගන්න හදනකොටම මොකෙක් හරි කාපාලුවෙක් මැච් එකකට යන්න මාව හොයන්න එනවා. අපේ අම්මා බනින නිසා උන් ගෙදරට එන්නෙ නැතුව ඈත ඉදන් දැන් කථා කරන්නෙ. පවුනෙ බං...මමත් පොඩි සප් එකක් දුන්නා.

අපේ කරුමෙට වැඩ නොකරපු උන් අද පන්තියේ නැගිට්ටෙව්වොත් නං පුබ්බො විළිලැජ්ජාවක් වෙන්නෙ. කෙල්ලො ටික දාන පජාති හිනාව තමයි මට නං දිරවන්නෙම නැත්තෙ.

ඒක එවෙලෙට බලමුකො බං...දැනටම පන්තිය පටන් අරගෙන විනාඩි 10 ක් ගිහිල්ලා. කොහොම හරි පන්තියට යමං. නැත්තං විභාගෙ දවසට ප්‍රශ්න පත්තරේ බලි කුරුටු තමයි අදින්න වෙන්න‍ෙ.

ඔන්න ආයෙමත් වැස්ස තද කලා. මේ වැස්සෙ කුඩයක් නැතුව යන්න බෑ බං....සපත්තුව අස්සට වතුර ගියාම කොහොමද ඉදගෙන ඉන්නෙ.

ඔහොම ඉදපංකො...මම ක්‍රමයක් හදලා දෙන්නම්...ඉදිරියට නෙරා ආ කුස නිසා බඩ පුබ්බා වූ පුබුදු කේක් කඩයේ යකඩ දොරට ආදර ගීතයක් අනුව තට්ටුවක්  දැම්මේය.

ෂ් ෂ් ෂ් ෂ් ෂ්........අපි දෙන්නවත් පොඩ්ඩක් පන්තියට දානවද ?

එන්න....

හදිසියේ ඇසුනු කිංකිණි හඩින් පියවි සිහියට පැමිණි කසුන් එදෙස බැලුවේය.

උසස් පෙළ අතිරේක පන්තියේ රූබර යුවතියන් දෙදෙනෙක් වැහි සිරි මැදින් සිනාසෙයි. මොහොතකට කලියෙන් දුටු සිහිනය මෙතරම් ඉක්මනට හැබෑවෙනවද....කසුන් කල්පනාවේ නිමග්න වූවේය.

මොකද යකෝ කරන්නෙ...ඉක්මනට වරෙන්...පුබ්බා මොර දෙයි.

දෙදෙනාගෙන් වඩාත් රූබර යුවතිය කසුන්ගේ ආගමනය බලා සිටින්නීය. ඇගේ දිදුලන කාන්තිමත් නෙත් යුවලත්...තනි කරලට ගොතා පිට මැද්දෙන් පහතට රූරා හැලෙන මනස්කාන්ත කේෂ කළ්‍යාණියත්, විවිධ වර්ණයන්ගෙන් සුසැදි අලංකාර ගවුමත්, කසුන්ගේ නෙත මෙන්ම සිතද වශී කර ඇති සෙයකි. උරහිසේ රැදි බෑගය එක් අතකින් අල්ලාගෙන සිටි ඇය අනිත් අතින් රෝස පැහැති පුංචි මල් වැටුන කුඩය දරාගෙන සිහින් සිනහවක් පෑවාය.

කුඩය යටට පිවිසි සැණෙකින් දැනුන පිච්ච මල් සුවදින් කසුන්ගේ තුරුණු සිත සසල වී ගියේය. මූසල පෙනුමින් යුතු වැහිබර දවසක මෙවන් ආහ්ලාදයක්.....කසුන් හොරෙන් මෙන් ඈ දෙස බැලුවේය. ඇය ඔහුට වඩා උසින් අඩු එකියක වූ නිසා කුඩය කසුන්ගේ හිස මත ගෑවෙයි.

දෙන්න මම කුඩය අල්ලගන්නම්...

ඇය ඔහුට සිනහවකින් සංග්‍රහ කර කුඩයේ අයිතිය ඔහු වෙත පැවරුවාය. ඒ අවස්ථාවේ ඇගේ රතැගිලි ඔහුගේ අතේ යන්තමින් ස්පර්ශ විය. ඒ ඇගිලි වල සිසිලස කසුන්ගේ හදවතටම කිදා බැස්සේය. රෝස පැහැති පුංචි මල් කුඩය යට දෙදෙනෙකුට ඉඩ නැතිය. ඒ අවසරයෙන් වැහි දියෙන් සිත්තම් ඇදෙන ඇගේ ගවුමේ දකුණු පස කසුන්ට යන්තමින් පෙනෙයි. අපිත් මෙහෙ ඉන්නවා කියන්නට මෙන් ඉදිරියට නෙරාවිත් තිබෙන ඇගේ ළැම පෙදෙස ගමනේ රිද්මය අනුව උස් පහත් වෙයි. යුවතියගේ උරහිස වටා අත යවා තමා වෙත නැඹුරු කරගන්නට කසුන්ට සිතෙයි.



අපරාදෙ පන්තිය තියෙන්න තිබ්බෙ කිලෝ මීටර් ගානක් පයින් යන්න ඕනෙ දුරක. කසුන්ගේ සිතට විවිධ හැගීම් පහළ වී සැනින් එසැනින් නැසී යයි. තැන් තැන්හි රැදුනු දිය කඩිති පසු කරන්නට ඇය තම දිගු ගවුම තරමක් ඔසවයි. එවිට ඔහුට ඇගේ පැහැපත් දෙපා, වර්ණ ගල්වන ලද නියපොතු, කකුලේ හැඩයට මනාව ගැලපෙන මිරිවැඩි සගල පෙනෙයි. තරමක නිහැඩියාවකින් පසු කසුන්ගේ හඩ අවදි වූවේය.

ඔයාගෙ නම මොකක්ද ? තරමක ආයාසයකින් ඒ වදන පිටවූ බවක් කසුන්ට හැගෙයි. පිරිමි ළමුන් පමණක් ඉගෙන ගන්නා පාසලක අධ්‍යාපනය ලැබීමත්, උපන් ගෙයි ලැජ්ජා කාරයකු වීමත් නිසාම හෙතෙම යුවතියන් අභිමුව එතරම් දොඩමළු නැත.

අමන්දි...... ඇසෙන නෑසෙන හඩින් වායුගෝලයට මුදා හැරි ඇගේ ස්වරය ඔහුගේ සවන් පිනවීය.

සර් දුන්න ගනං ටික හැදුවද ? 

හ්ම්...

ඊට අමතරව අසන්නට යමක් සිතාගත නොහැකි වීමෙන් කසුන් මුණිවත රැක්කේය. ඔවුනට ඉදිරියෙන් ගමන් ගන්නා අනිත් යුවල නම් කට පුරා සිනාසෙන හඩක් ඇසෙයි.

ඔන්න අපි දෙන්නවම පන්තියට ගෙනත් දැම්මා....දැන් ඉතිං කීයක් හරි ගෙවන්න.... නැත්තං හවසට කේක් කඩෙන් කේක් අරන් දෙන්න, නේද අමන්දි...කටකාර එකියක වූ අමන්දිගේ මිතුරිය සරදමට මෙන් කසුන් දෙස බලා සිනාසුනාය.
.......................................................................................................

උඹ මොකද බං නිකං අමුතු වෙලා...දැන් වැඩි කථා බහකුත් නෑ...සතියක දෙකක ඇවෑමෙන් පසු එළැඹුන පන්ති දිනයක විවේකයේදී  කසුන්ගේ මිතුරන්ගෙන් ඔහුට බේරුමක් නැත.

අර කුඩේ යටින් ගිය දවසෙ ඉදන් තමයි මෙයාට මේ ලෙඩේ හැදුනෙ...බඩ පුබ්බා අසික්කිත සිනහවක් නගයි.

හා හා හා....ඒකයි එහෙනං කාරණේ...කවුද බං කෑල්ල....අපිත් දන්න කෙනෙක්ද ? විභාගෙට කලින් ජෝඩුව ගලපලා ඉමු එහෙනං...මොකද පන්ති අහවර උනාට පස්සෙ ඕවා හොයනවා බොරු....මහදැන මුත්තෙකු සේ අවවාදයක් දෙන්නට තවත් එකෙකු ඉදිරිපත් විය.

පුතේ...කෙල්ලෙක්ට හිත ගියා නම් ඉක්මනට අදහස ප්‍රකාශ කරපං...පස්සෙ පසුතැවිලි වෙන්නෙ නැතුව, ලව් ඔස්තාද්ලාද මේ අවට සිට මේ කථාවටම අත්වැල අල්ලයි.

ඇත්තම කියහං කසුන්...උඹ අමන්දි ගැන හිතනවා නේද....පුබුදු තම මිතුරා වෙත ලං වෙමින් සෙමින් ඇසුවේය.

හ්ම්....පිළිතුරක් වෙනුවට සුසුමක් ගිණියම් වූ වාතලයට මුදාහැරි හෙතෙම ඈතින් පෙනෙන වලාකුළු නැති හිස් අහස දෙස බලා උන්නේය.
.......................................................................................................

අපි මේ වෙද්දි ඉතාම හොදින් විෂය නිර්දේශයේ අවසන් කොටස දක්වාම ඇවිල්ලා තියෙනවා. විභාගයට තියෙන ඉතිරි කෙටි කාලය තුල වඩාත් අපහසු ගැටළු නැවත සාකච්ඡා කරමු. අද පන්තිය අවසන් උනාට පස්සෙ මට පුද්ගලිකව හරි තමන්ට අපහසු පාඩම් කොටස් තියෙනවා නම් කියන්න.

අතුරු සිදුරු නැතිව පිරී ඇති ආර්ථික විද්‍යා පන්තියේ ඇගේ රුව සොයා ලුහු බැදීම දැන් දැන් කසුන්ට සාමාන්‍ය සිදුවීමකි. හැමදිනකම ගැහැණු ළමුන්ගේ පැත්තේ ඉදිරිපස සිට දෙවැනි පේළියේ මැද ඇති බංකුවක අසුන් ගන්නා ඇගේ රුව ලග ඔහුගේ සිත භාවනා කරයි. අනාගත සිහින දකියි. ගුරුතුමාගේ දේශනය පිළිබද අවධානය බිදෙන් බිද බිදී ඇයත් සමග ගොඩනගන අනාගත ලොවක අතරමං වෙයි.

කසුනා අද අමන්දි ඇදලා ඉන්නෙ එදා උඹ කුඩේ යටින් ගිය දවසෙ ඇදගෙන හිටිය ගවුම නේද ? ඒකි ඇත්තටම ඒකට ගොඩාක් ලස්සනයි බං.

ඒ අදහසට පිළිතුරු දෙනු වෙනුවට මුනිවත රකින්නට කසුන් ප්‍රිය කලේය.

පන්තියේ සිටිනා බුද්ධිමත් ශිෂ්‍යාවක් ලෙස ඇය කැපී පෙනෙයි. ගුරුතුමාගෙන් නිතරම ප්‍රශ්න කිරීමත්, ඔහු විමසන ගැටලු වලට ක්ෂණිකව පිළිතුරු දීමත් නිසාම ඇගේ ප්‍රභාව පන්තිය තුල තව තවත් වැඩි වී ඇති බවක් කසුන්ට හැගෙයි. මේ නම් හැම අතින්ම මට ගැලපෙන යුවතියයි. ඔහුගේ සිත දෙස් දෙයි. දැන් ඉතින් ගැලවීමක් නැත.

තම මිතුරාගේ හදිසි වෙනස් වීමත්, විභාගයේ අරමුණු වලින් ඈතට යන ඔහුගේ ක්‍රියා පිළිවෙතත් නිසාම අමන්දි පිළිබද කාරණය ඉතා ඉක්මනින් විසදා ගත යුත්තක් බව පුබුදුගේ සිත කියයි. නිතරම තම යෙහෙළියන් පිරිවරා සිටින ඇයට ලං වීමද පහසු නැත. ඇරත් කසුන් වැනි සබකෝලයෙන් යුතු තරුණයෙකුට මේ කාරණය තවත් අපහසු බව හෙතෙම දනියි. මොනවා කරන්නත් තව ඇත්තේ මාස 3 ක කාලයකි.

කසුනා.....බල බලා ඉදලා හරියන්නෙ නෑ...උඹ ඒ කෙල්ලට කැමති නම් කෙලින්ම අහපං....අද කාලෙ කෙල්ලො ඉස්සර වගේ නෙමෙයි. කෙලින්ම අහනවටයි කැමති. අපේ අයියා කෙනෙකුත් කිව්වා විභාගෙ ලං උනාම  තියෙන මානසික පීඩාවෙන් මිිදෙන්න ගොඩාක් කෙල්ලො ආදර යෝජනා වලට කැමති වෙනවා කියලා. දැන් හොද වෙලාව. ලබන සතියෙ පළවෙනි අඩිය තියමුද ?
.......................................................................................................

ළමයි.....මට අද හදිසි වැඩකට යන්න වෙලා තියෙනවා. ඒ නිසා ඕගොල්ලො ඔය ප්‍රශ්න පත්තරයට උත්තර ලියලා කාර්යාලයට බාර දීලා යන්න. ගුරුතුමාගේ ගැඹුරු කටහඩ ශබ්ද විකාශන පද්ධතිය දෙදරවයි.

කසුනා අර වැඩේට අද තමයි දවස...හැම කෙල්ලම අද එකට යන්නෙ නෑනෙ...උත්තර ලියලා ඉවර වෙන පිළිවෙලටනෙ යන්නෙ. ඉක්මනට උත්තර ලියලා නැගිටින්නෙ නැතුව ඉමු. අමන්දි යන වෙලාවටම අපිත් යමු. පුබුදුගේ අදහස අනුව කසුන්ගේ පෑන විදුලි වේගයෙන් සුදෝ සුදු කඩදාසිය මත ඒ මේ අතට පාවෙයි.

පිළිතුරු ලියා අවසන් කල කසුන්ගේ නෙතු යුග ඇගේ ආගමනය අපේක්ෂාවෙන් පන්තිය පුරා සැරිසරයි. ඇගේ දකුණතේ පෑන වෙන්නට තිබුනා නම්, එදා දැනුන සිහිලස අදත් විදින්නට තිබුනා නේදැයි විටෙක කසුන්ට සිතෙයි.

අන්න නැගිට්ටා තව එකියක් එක්ක...ඉක්මන් කරහං කසුන්....අද කරගන්න බැරි උනොත් ආයෙ දවසක් එන එකක් නෑ. ප්‍රේමය හමුවේ මෙලෙස උපකාර කරන මිතුරන් හැමටම ලැබීයන්. තම අතිජාත මිතුරා පිළිබද කසුන්ට එලෙස සිතෙන්නට ඇත.

එදා මෙන්ම අදද ඇය දිගු ගවුමකින් සැරසී සිටියි. ඇය අදින පළදින විලාශයද, කථා බහද කසුන්ගේ නෙතට රසදුනක් වන්නේය. ඔහුගේ  තුරුණු නෙතු ඇගේ රූ බර සිරුරේ සියලු රස උකහා ගනිමින් ඇය පසුපස ඉදිරියට ඇදෙයි. යුවතියන් දෙදෙනා ඔවුන්ට ඉදිරියෙන් බස් නැවතුම කරා වේගයෙන් පියවර මනිමින් සිටියි.

තව වැඩි දුරක් නෑ ගොනෝ....අහපං ඉක්මනට....

එහෙත් කසුන්ට තවමත් නිසි ධෛර්යය එළැඹී නැත. මෙයින් පෙර ජීවිතයේ කෙදිනක හෝ මෙවන් අත්දැකීමක් කසුන් විද නැත.

බිදෙන් බිද අඩියෙන් අඩිය අතුරු මග ප්‍රධාන මාර්ගයට වැටෙන්නට ආසන්න වෙයි. එයින් ඉක්බිති බස් නැවතුම හෙයින් ඇය බසයට නැගෙනු ඇත. බසයේ සෙනග මැද මේ කාරිය කරන්නට හැකියාවක් නැත.

උඹ මොනවද බං කරන්නෙ....කොච්චර බලා ඉදලද මේ දවස උදා වුනේ...තව අඩි ගානයි තියෙන්නෙ පාර ඉවර වෙන්න...අහපං යකෝ....ආයෙ මෙහෙම දවසක් එන්නෙ නෑ. බඩ පුම්බාගේ දකුණත් පහරක් කසුන්ගේ පිට මැද පතිත වද්දී මෙතෙක් කල් සිත පෙලූ හැගීමෙන් නිදහස් වෙන්නට කසුන් දැඩිව ඉටා ගත්තේය.

අමන්දි....සියලු ශක්ති ප්‍රභවයන් ආයාසයෙන් එක්තැන් කර ගත් ඔහු මහත් වෑයමෙන් ඇගේ නම උච්චාරනය කලේය.

ඒ හඩට එකතැන නැවතුන ඇය පසුපස බලා ඔහු හැදින සිනාසුනාය.

අමන්දි...ම...ම...ම.ම මම ඔයාට කැමතියි.

මිතුරිය අමන්දි දෙස බලා කට කොනකින් සිනාසුනාය.

දැන් ඉතින් භය වෙන්නට කාරණයක් නැත. අවශ්‍යම දේ කියවී තිබේ. කසුන්ගේ සිතට මාස ගනනාවකට පසු සහනයක් දැනෙයි.

පිළිතුර වෙනුවට නැවත සිනහවක් පෑ ඇය සිය දිගු කේෂ කලාපය දෙපසට පද්දමින් තාලයට ඇවිදින අපූරුවේ චමත්කාරය හිත්පුරා විදගන්නට කසුන් ලොබ බැන්දේය.

අතුරු මාර්ගය ප්‍රධාන මාර්ගයට සම්බන්ධ වන තැන කේක් කඩයට ඉදිරියෙන් ඇත්තේ බස් නැවතුමයි. එහි වූ බසයකට ඇය සහ මිතුරිය නැගෙන අයුරු මෙන්ම කවුළුවක් අසලින් අමන්දි අසුන් ගන්නා අන්දමද මිතුරන් දෙදෙනා දුටුවේ කේක් කඩය අසල නැවතී වටපිට බලන විටය.

ඒකි උත්තරයක් දුන්නෙ නෑනෙ බං....

අනේ බොල උඹ වගේ මී හරකෙක්....උඹ හිතුවද කෙල්ලො කියන්නෙ සෙල්ලං බඩු කියලා අහපු ගමන් හා කියන්න. ඒගොල්ලො දවස් කීපයක් කල්පනා කරලා තමයි උත්තරේ දෙන්නෙ උඹට තදියම තිබුනට.... දැන් උඹේ වැඩේ කෙරුනනෙ....බලාපොරොත්තු තියාගන්න පුලුවන්. මෙච්චර කල් අපි ඒකිට කොල්ලෙක් ඉන්නවද කියලා හැම අතේම හෙව්වා. කෝ හෙව්වට හම්බුනේ නෑනෙ බං...උඹලට මේ බඩ පුබ්බා වගේ යාලුවො ලැබෙන්නෙ නෑ. ලබන ආත්මෙත් මගේ සේවය උඹටම ලැබෙන්න කියලා මට හොද කිරි තේ එකක් අරගෙන දීහං මයෙ අම්මා....
.......................................................................................................

කසුන් තම  කැමැත්ත ප්‍රකාශ කර සතියක් දෙකක් ගෙවෙන්නට ඇත. නමුත් ඇගෙන් පිළිතුරක් නැත. කසුන්ගේ සිතට ඇගේ පිළිතුර දැනගැනීමේ පුදුමාකාර හදිස්සියක් ඇති වී තිබේ. එය මෙවැනි අවස්ථාවකට මුහුණ දෙන ඕනෑම ප්‍රේමවන්තයෙකුට පොදු දෙයක් විය යුතුය.

දින දින ගෙවී යයි. පන්තියේ අවසානය කෙමෙන් කෙමෙන් උදා වෙයි. පන්තිය තුලදී ඇගේ මිතුරියන් දැන් ඇයට කසුන් පෙන්වමින් විහිළු තහලු කරයි. ඇයද සිනාසෙයි. නමුත් කසුන් බලාපොරොත්තු වන ඒ මිහිරි වදන තවමත් ඔහුගේ දෙසවනට ළගා වූයේ නැත.

මචං...අමන්දි තාමත් කිව්වෙ නෑනෙ කැමතිද අකමැතිද කියලා....අපි මොකද බං කරන්නෙ. තමාගේ ආදර කථාවේ සපෝටර් චරිතය රගන බඩ පුබ්බා හැර මේ දුක්ගැනවිලි කියන්නට වෙනත් කෙනෙක් කසුන් හට නැත.

අද හවසට පන්ති ඉවර වෙලා ආයෙම අහමු. උඹේ යෝජනාව ගැන කල්පනා කලාද කියලා.

ඒක කොහොමද බං කරන්නෙ....ඒකි ඉන්නෙ කෙල්ලො රොත්තක් පිරිවරාගෙනනෙ හැම වෙලේම.

දැන් ඉතින් හැමෝම දන්නවනෙ බං උඹ ඒකිගෙන් ඇහුවා කියලා. ඒ නිසා භය වෙන්න දෙයක් නෑ.

තවත් දිනයක උපකාරක පන්තියේ  නිමාව සිදු වී තිබේ. දිවාකල තද අවු රැසින් පිළිස්සී ලද විඩාවෙන්දෝ ගහ කොළ අලස ලෙස ඒ මේ අතට වැනෙති. කේක් කඩය ඉදිරිපිට බස් නැවතුම සිසු සිසුවියන්ගෙන් පිරී පවතී. එහි දෙනෝදාහක් දෙනා අතර අමන්දිගේ රුව හදුනා ගැනීම කසුන්ට එතරම් අභියෝගයක් නොවේ.

ඇය වෙනතක්  බලාගෙන සිටියදී  අඩියට දෙකට ඔහු ඒ ඉසව්වට සමීප වූවේය.

අමන්දි....

ඇගෙන් ප්‍රතිචාරයක් නැත. ඇගේ මුණිවත කසුන්ගේ සිත තව තවත් පීඩාවට පත් කරයි.

මට ඔයා තාම උත්තරයක් දුන්නෙ නෑනෙ. කැමතිද අකමැතිද කියලවත් කියන්න.

කිසිම ප්‍රතිචාරයක් නොදැක්වූ ඇය ඉවත බලාගෙනම සිටියාය.

ඇගේ මිතුරියන්ගේ සමච්චල් සිනා හඩ  මැද අපහසුතාවට පත්වූ කසුන් නැවතත් තම මිතුරා වෙත පසුබැස ගියේ මහත් වූ ලෙස කෝපාග්නියේ දැවෙමිනි.

ඒකිගෙ මොකද බං ඔච්චර ඝනකම...අඩුගානෙ මනුස්ස කමට කථා කරපං...මම අමනුස්සයෙක්ද අහක බලාගෙන ඉන්නෙ.

හරි හරි බං...පොඩ්ඩක් ඉවසගෙන ඉදපං..සමහර කෙල්ලො කමැති නෑ ඔය වගේ පුද්ගලික දේවල් තමන්ගෙ යාලුවො ඉස්සරහා කථා කරනවට....ඒකිගෙ රූපය විතරනෙ බං අපි දැකලා තියෙන්නෙ. හිතන පතන විදිය ගති ගුණ ගැන අපි දන්නෙ නෑනෙ...ඉවසපන් තව ඉවසපන්...

උඹ මට කියපං එහෙනං...පන්තිය වෙලාවට මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නෙ...යාලුවො කියන ඒවට හිනා වෙන්නෙ ඇයි කියලා.

උපකාරක පන්තිය තුලදී අරමුණකින් තොරව පසු පසට හැරී එක්වරම ඇගේ දෙනෙත් තමා සොයනා බවක් කසුන්ට දින කීපයක්ම හැගී ගොස් තිබුනේය.

එහෙම තමයි බං කෙල්ලො...උඹ නිකං විහින් ළද වෙන්න යනවනෙ. උන්ව තේරුම් ගන්න අමාරුයි. බැදලා අවුරුදු විසි ගානක් ගිහිල්ලත් අපේ තාත්තට අපේ අම්මව තවමත් තේරුම් ගන්න බෑ කියනවනෙ ඉදලා හිටලා තරහා ගිය වෙලාවට.

දින සති , විභාගය , හිත මිතුරන්, ඩෙස් බංකු මේ සියල්ලෝම තමා දෙස බලා විපරීත අන්දමෙන් සිනා සෙන බවක් කසුන්ට සිතෙයි. ඔහුගේ සිතේ පහළ වූ කුළුදුල් ආදරය ඇයට පිදුවේ අවංක හදිනි. නමුත් ඇය එය අවඥාවට ලක් කර සිනාසෙයි. ආදරය මේ තරම් වේදනාවක් බව දන්නවා නම් කිසිවෙකු ආදරය නොකරනු ඇත. එහෙත් එය නියම ලෙස ගැලපුනු පසු කෙතරම් සුන්දර ඇතිද...කසුන්ගේ සිත සසල වී තිබේ.

මට තවත් ඉවසන්න බෑ පුබ්බො. මේ මගුල දිහා බලා හිටියොත් මගේ විභාගෙත් වතුරෙ. ඒත් මට දැනගන්න ඕනෙ මට දෙන උත්තරේ මොකක්ද කියලා. මට කැමති උනත් අකමැති උනත් කමක් නෑ. හැබැයි සාධාරණ හේතුවක් දෙන්න ඕනෙ.

ඒ කෙල්ලගෙ පවුල් පසුබිම ගැන අපි දන්නෙ නෑනෙ බං. ඒ නිසා කලබල වෙන්න එපා. විභාගයට තව සති දෙකක් විතර තියෙනවනෙ. ඔය කාලය ඇතුලත අපි කොහොම හරි උත්තරේ ගමු.
.......................................................................................................

දැන් ඉතින් හැමෝම පාඩම් වැඩ වල අවසානයට ලං වෙලා ඇති නොවැ. මේ වගේ විභාගයට හොදටම ලං වෙලා තියෙන කාලෙක පරණ අභ්‍යාස, න්‍යායික කරුණු කොටස් නැවත නැවත මතක් කරගන්න කෙටි සටහන් යොදා ගන්න. කලින් වසර වල විභාග ගැටලු හැකිතරම් වේගයෙන් විසදන්න. විභාගයට යන්න කලින් දවසෙදි මේ කෙටි සටහන් වලින් සෑහෙන්න ප්‍රයෝජන ගන්න පුලුවන්.

පුබ්බො...අද නම් අමන්දිගෙන් මට වචනයක් ඕනෙමයි. ලබන සතියෙන් පස්සෙ පන්ති ඉවරයි. ආයෙ අපි මෙහෙම එක වහලක් යට හමුවෙන්නෙ නෑනෙ බං.

ඒක හරි. මා ගාව තියෙනවා පොඩි සැලසුමක්. අපි අද පන්තිය ඉවර වෙලා කෙල්ලො රංචුව එක්ක බස් එකේ උන් යන දිහාවකට යමු. බස් එකේ යනකං කථා කරන්න බැරියැ.

ඒ අදහස සනාථ කරන්නට මෙන් කසුන් තම මිතුරාගේ දකුණත වැරෙන් අල්ලා ගත්තේය.

මිනුවන්ගොඩ...මිනුවන්ගොඩ....කොන්දොස්තර තැන බසයේ ඉදිරිපස දොරටුව අසල සිට හාත්පස සිසාරා නෙත් වෙහෙසමින් ගෑ ගසයි.

පුබ්බො කොහෙටද බං ටිකට් ගන්නෙ...

අන්තිම කෙළවර මිනුවන්ගොඩනෙ....එහෙට ගනිං....

ටිකට් පත් දෙකක් අතැතිව බසයේ ඉදිරිපස දොරටුවෙන් රථය තුලට වන් මේ දෙමිතුරන්ට බසයේ පිටුපස කලාපය අරක් ගෙන සිටින අමන්දිගේ යෙහෙලියන් රොත්ත මැද බිම බලාගෙන සිටින අමන්දිගේ රුව පෙනෙයි.

ඒයි... ප්‍රේමවන්තයා අද බස් එකටත් නැගලා....අමන්දියො අර බලපංකො.

අනේ පවු බං...කෑ නොගහා ඉදපල්ලා. තවත් එකියක් ඇසෙන නෑසෙන ගානට පවසයි.

වීරයා මෙන් මේ ගමන පැමිණියත්....තමාගේ චිත්ත සන්තානයම අනිසි භියකින් වෙලී ඇති බවක් කසුන්ට සිතෙයි.

මොකද උඹ භය වෙලාද ? භය වෙන්න එපා බං... උන්ට අමතරව බස් එකේ තව මිනිස්සු ඉන්නවනෙ. ඇරත් උඹේ තනියට මම ඉන්නවනෙ.

කසුන්....ඇයි හිටගෙන....ඔයාගෙ ප්‍රේමවන්තිය ලගින් වාඩි වෙන්නකො. අමන්දි සමග කුඩය යටින් ගිය දා සිටි යෙහෙළිය මුහුණ පුරා සරුවට වැවුනු සිනහවක් දරා ගනිමින් අමන්දි සිටි අසුනෙන් නැගී සිටියාය.

නිලූ....එපා නැගිටින්න...ඔහොමම ඉන්න. අමන්දි ඇගේ වමත මිතුරියගේ දෑත මත තබා පහළට ඇද්දාය.

ඇගේ ඉල්ලීම මායිම් නොකල මිතුරිය කසුන් වෙත තම අසුන පෑවාය.

ඒ අවසරයෙන් එතැන හිදගත් කසුන් අමන්දි සමග සුහදව කථා බස් කරන ආකාරය පුබුදුගේ දෙනෙතට හසුවුවද බස් රථය ගමනාන්තයට ලගා වන විට එය තරමක විවාදයක් බවට පත්ව තිබුනි.

අතරමගින් බැස ගිය යෙහෙලියන් හැරුනු කොට තවත් අතලොස්සක මිතුරියන් පිරිසක් අමන්දි වටා සිටිති. මිනුවන්ගොඩ බස් නැවතුම අසල ඇති තැඹිලි කඩයක සෙවනේ කථාවේ ඉතිරිය දිග හැරෙයි.

ප්ලීස් අමන්දි...මට වචනයක් දෙන්න. කැමතිද අකමැතිද ?

කසුන්ගේ ස්වරූපය දැන් දැන් රෞද්‍ර වේශයට ආසන්න වන බවක් කසුන් දුටුවේය.

මම ඔයාට කැමති නෑ කසුන්.....මට කරදර කරන්න එපා, මම මෙච්චර වෙලා කිව්වනෙ. 
ඇය ආයාචනාත්මකව පැවසුවාය.

කියන්න...මොකක්ද හේතුව...මම කැමතියි හේතුව දැනගන්න.

හේතුවක් නෑ

උරහිසේ එල්ලගෙන සිටින බෑගයේ කොනක් කොනිත්තමින් ඇය අහිංසක ලෙස පැවසුවාය.

හේතුවක් නෑ. මොකක්ද ඒ කථාව...ඒක උත්තරයක්ද...මට අකමැති වෙන්න හේතුව කියන්න. එතකොට මම යන්නම්. ඔයා මට අකමැති නම් ඇයි මට පුංචි හරි බලාපොරොත්තුවක් දුන්නෙ. ඇයි පන්තියෙදි මගේ දිහා බලාන උන්නෙ. කියන්න....ඔයා ගොළු වෙලාද ?

කසුන්....සන්සුන් වෙයං බං...තරහා ගන්න එපා...තරහා ගියොත් උඹ පරාදයි. බඩ පුම්බාගේ ඔවදන් කනකට නොගත් කසුන් තව තවත් ඇය සමග වාද විවාද කර කෝපාග්නියේ ගිණි දැල් දසත පතුරවා ලූවේය.

උඹවගේ මෝඩ එළදෙනක් පස්සෙ ආව මමයි මෝඩයා....උඹ මට මෙච්චර ගනං උස්සන්නෙ අනිත් ගෑණුන්ට නැති එකක්ද උඹට තියෙන්නෙ. බැල්ලි....උඹ මාව කෑවා යකෝ....දැන් කොහොමද මම හිත හදාගෙන විභාගය ලියන්නෙ. දවසක උඹ දුක් වෙයි මම වගේ කොල්ලෙක්ට ඔහොම කලාට....

පිළිතුරු වෙනුවට අමන්දිගේ ඉකිබිදුම මදින් මද දැඩි වන විට පුබුදු තම මිතුරා රැගෙන එතැනින් ඉවතට ගියේය.
.......................................................................................................

මේ සිදුවීමෙන් පසු කසුන් දෙස වැරදීමකින් හෝ නොබලන්නට අමන්දි කටයුතු කලාය. ඇගේ යෙහෙලියෝද වෙනදා මෙන් ඔහු දුටු විට කවට කම් නොකලහ. උසස් පෙළ පන්තියේ සිය ගණනක් සිසු සිසුවියන් අතර තමා හුදෙකලා වී ඇති සෙයක් කසුන්ට දැනෙයි.

විභාගයට ඉතිරිව තිබූ අවසන් සතිය සිතුවාට වඩා වේගයෙන් ගතවී තිබේ. කලින් සැලසුම් කල කිසිවක් තමාට කල නොහැකි වූ බව කසුන්ට සිහිවන්නේ සිත පතුලේ හටගත් වේදනාවක සේයාවන්ද සමගිනි. වැහිබර උදෑසනක්, රෝස පැහැති කුඩයක් අතින් ගත් යුවතියක්, තමාගේ අනාගතය සමග මෙතරම් සෙල්ලමක් කරාවි යැයි කසුන් සිහිනෙකුදු නොසිතන්නට ඇත.

දෑ වසරක අධ්‍යාපනය නිම කරමින් මළ හිරු බසිනා සැදෑවක උපකාරක පන්තියේ කටයුතු අවසාන විය. මෙතෙක් කල් ශිල්ප දුන් ගුරුතුමන් කල හැගීම්බර කථාව පන්තියේ පරිසරයට එකතු කර ඇති ශෝකාකූල වටපිටාව නිසාම ඇතැම් සිසුවියක තැන තැන ඉකි බිදිති.  අනාගත කඩඉම් සාර්ථකව තරණය කරන්නට හැකියාව, ශක්තිය ප්‍රාර්ථනා කරමින් සියල්ලෝ වෙන් වෙන නිමේෂය කිසිදිනෙක අමතක නොවේ. මෙතැනදී වෙන්වෙන මේ මිත්‍රත්වය නැවත කිසි දිනෙක හමුනොවන්නටද ඉඩ තිබේ. ඒ අවස්ථාවේදී තම මිතුරන් පිරිවරා සතුටු සාමීචියේ යෙදී සිටි කසුන් ඉදිරිපිටට ඇය පැමිණ සිටියාය.

කසුන්.... ඔයාට විභාගය හොදින් කරන්න ලැබෙන්න කියලා මම ප්‍රාර්ථනා කරන්නම්. 

අමන්දි ආයාසයෙන් වචන ගලපා බිම බලා ගත්තාය. එහෙත් කසුන්ගෙන් ඊට ප්‍රතිචාරයක් ලැබුනේ නැත.

මා එක්ක තරහද ? අනේ කියන්නකො.....

කසුන් තවමත් මුනිවත රකියි.

ඒ ඇසිල්ලේ ඇය තම දකුණත ඉදිරියට කර ඇක්සයිස් පොතකින් ඉරා හතරට නවන ලද කඩදාසියක ලියූ පුංචි ලියුමක් කසුන් අත තැබුවාය.

මම යන්නම්....

මෙතෙක් දිනයක් සිත් අහසේ සිත්තම් ඇදි ඒ තාරකාවිය එදා මෙන්ම උරහිසේ දවටාගත් බෑගයත් සමග දර්ශන පථයෙන් ඈතට යන දසුන දෙස කසුන් බලා උන්නේය. කෙමෙන් කෙමෙන් දැඩි වන මද අදුර තුල ඇගේ රුව නොපෙනී යද්දී  කසුන් හට දැනුනේ මහත් හිස් බවකි. පරාජිත හැගීමකි. තමා ගැනම උපන් අපුලකි.

තවමත් විවෘත නොකල ලියමන ඔහුගේ වමතේ එලෙසම තිබේ. ඔහු එය සැනකින් විවෘත කලේය.


කසුන්


එදා සිදුවීම අමතක කරලා දාන්න. ඔයා එක්ක මම තරහා නෑ. ඔයා මා ගැන නොදන්නා නිසා  එහෙම කිව්ව බව මම දන්නවා. ඒ ගැන ඔයාට වරදක් කියන්නෙ නෑ. මේ විකාර වැඩ ඔක්කොම අමතක කරලා හොදින් විභාගය සමත් වෙන්න උත්සාහ කරන්න. ඒක තමයි ඔයාගෙ දෙමව්පියන්ගෙ බලාපොරොත්තුව. ඒ අයගෙ බලාපොරොත්තු ඉටු කරන්න.

මම ඔයාට කැමති වුනේ නැත්තෙ ඔයාගෙ අඩුපාඩුවක් දැකලා නෙමෙයි. පේනවට වඩා ගොඩාක් අඩුපාඩු මගේ ලග තියෙන නිසයි. මම සුවකල නොහැකි පිළිකා රෝගියෙක් කියලා දන්නෙ මගේ හොදම යාලුවා විතරයි. වැඩි ආයුෂ නැති මම වගේ කෙනෙක් වෙනුවෙන් ඔයාගෙ ලස්සන අනාගතය නාස්ති කරන්න බැරි නිසයි මම කැමති උනේ නැත්තෙ.

ඔයාලට කලින් මැරෙන බව දැන දැනත් මගේ දෙමව්පියන්ට සතුටක් දෙන්න හැකිතරම් ඉගෙන ගන්නයි මම දැන් උත්සාහ කරන්නෙ. ඒක හිතන තරම් ලේසි නෑ. සැරෙන් සැරේට මාව අසනීප වෙනවා. ඔයා එදා මට බැන්න වෙලේ මම ගෙදර ගිහින් හොදටම ඇඩුවා. මා ගැන ඇත්ත කථාව ඔයාට කිව්වෙ නැතිනං ඔයාගෙ වැරදි වැටහීම නැති වෙන්නෙ නැති බව දන්න නිසයි ගොඩාක් හිතලා මේ කෙටි ලිපිය ලිව්වේ.

මගේ මේ ලිපිය කියවලා මනස අවුල් කරගන්න එපා. හැමදාම සතුටින් ඉන්න. පේනවට වඩා ගැඹුරක් හැම දේකම තියෙන බව වටහා ගන්න. එතකොට ඔයාට වරදින එකක් නෑ.

අනාගත පැතුම් සර්වප්‍රකාරයෙන්ම සාර්ථක වේවා !


අමන්දි


කාමරේ අරින සිරා කොලුවා.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...